§ 15. Odstąpienie od umowy (heving) z powodu opóźnienia (forsinkelse)

Odstąpienie od umowy oznacza, że konsument z niej wychodzi. Ten przepis dotyczy odstąpienia od umowy z powodu opóźnienia. Zasadą jest, że opóźnienie musi mieć istotne znaczenie. Niewielkie opóźnienie nie daje więc prawa do wyjścia z umowy.

Istnieje pewna blokada. Jeśli konsument najpierw zażądał wykonania usługi, traci prawo odstąpienia od umowy, gdy usługodawca (tjenesteyter) wykona pracę w rozsądnym czasie lub w terminie wyznaczonym przez konsumenta. Przykład: konsument pisze do usługodawcy i żąda, aby praca została ukończona w określonym terminie. Jeśli praca zostanie ukończona na czas, konsument nie może już odstąpić od umowy, nawet jeśli początkowo była opóźniona.

Jeśli część pracy została już wykonana i jest to więcej niż drobnostka, konsument co do zasady może odstąpić od umowy tylko w zakresie części, która pozostała. To, co zostało ukończone, pozostaje wtedy bez zmian. Przykład: od umowy dotyczącej usługi, która ma sens tylko wtedy, gdy zostanie ukończona w całości, i która z powodu opóźnienia staje się bezużyteczna, można odstąpić w całości.

Konsument nie zawsze musi czekać, aż termin zostanie przekroczony. Jeśli już przed rozpoczęciem pracy lub w jej trakcie jest jasne, że usługodawca nie uniknie opóźnienia dającego prawo odstąpienia od umowy, od umowy można odstąpić z wyprzedzeniem. Chodzi o to, aby konsument nie musiał czekać na coś, co i tak nie nastąpi.

Ten przepis jest jednym z kilku rozwiązań w razie opóźnienia. Odsyła do niego § 11 o roszczeniach konsumenta w razie opóźnienia. Oprócz odstąpienia od umowy istnieją przepisy o tym, jak wstrzymać zapłatę (holde betalingen tilbake) (§ 13), o żądaniu wykonania usługi (§ 14) oraz o reklamacji (reklamasjon) (§ 12). Co dzieje się z pieniędzmi i materiałami (materialer) po odstąpieniu od umowy, określa § 16 o skutkach odstąpienia od umowy.