§ 3-39. Oferta usługi finansowej w rozmowie telefonicznej

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Przy ofercie telefonicznej dla konsumenta (forbruker) trzeba od razu poinformować o celu sprzedażowym rozmowy.
Podstawowy zakres informacji trzeba przekazać nawet wtedy, gdy konsument zgodził się na ich ograniczenie.
Oferta złożona bez prośby konsumenta staje się wiążąca dopiero po jej pisemnym przyjęciu.
Przy kredycie i kredycie hipotecznym (boliglån) obowiązują dodatkowe wymogi.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-39. Szczególny obowiązek informacyjny przy ofercie usługi finansowej (finansiell tjeneste) w rozmowie telefonicznej

(1) Jeżeli konsumentowi oferuje się usługę finansową w rozmowie telefonicznej, usługodawca (tjenesteyter) informuje o celu sprzedażowym, gdy tylko rozmowa się rozpocznie. Nawet jeżeli konsument wyrazi wyraźną zgodę na to, by usługodawca ograniczył swój obowiązujący w innych przypadkach obowiązek informacyjny, usługodawca mimo to informuje o nazwisku osoby kontaktującej się z konsumentem, o jej powiązaniu z usługodawcą oraz o informacjach, o których mowa w § 3-24 litera a i b, a także przekazuje konsumentowi informacje o

prawie odstąpienia od umowy (angrerett), o którym mowa w § 3-25 litera h
najważniejszych cechach usługi, o których mowa w § 3-27 litera a, oraz ewentualnym szczególnym ryzyku, o którym mowa w § 3-27 litera c
łącznej kwocie, o której mowa w § 3-28 litera a
kosztach innych niż płatności na rzecz usługodawcy, o których mowa w § 3-28 litera f
tym, że ewentualne oferty złożone w rozmowie telefonicznej, bez wcześniejszej prośby konsumenta do usługodawcy o złożenie oferty, muszą zostać przyjęte przez konsumenta na piśmie, aby została zawarta wiążąca umowa. Tę informację przekazuje się konsumentowi na piśmie przed zawarciem umowy.

(2) Przy umowach na podstawie rozdziału 5 oprócz informacji, o których mowa w ustępie pierwszym, przekazuje się informacje o

stopach procentowych i kursach wymiany, o których mowa w § 3-28 litera c
rodzaju kredytu, o którym mowa w § 3-34 ustęp pierwszy litera a
warunkach korzystania z kredytu, o których mowa w § 3-34 ustęp pierwszy litera c
ewentualnej cenie gotówkowej, o której mowa w § 3-34 ustęp pierwszy litera d
rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania (effektiv rente), o której mowa w § 3-34 ustęp pierwszy litera e
ewentualnych ratach kapitałowych, o których mowa w § 3-34 ustęp pierwszy litera f
ewentualnych warunkach spłaty całej kwoty kredytu, o których mowa w § 3-34 ustęp drugi.

(3) Przy kredycie hipotecznym oprócz informacji, o których mowa w ustępie pierwszym, przekazuje się odpowiednie informacje, o których mowa w § 3-28 i § 3-34 ustęp pierwszy litera a, b, c, e, f i j.

(4) Oprócz informacji, o których mowa w ustępach od pierwszego do trzeciego, informuje się, że inne informacje zostaną udostępnione na prośbę konsumenta, oraz jakiego rodzaju informacji to dotyczy. Niniejszy paragraf nie ogranicza obowiązku usługodawcy wynikającego z § 3-22 do przekazania informacji przed zawarciem umowy z konsumentem.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-39

Co to oznacza?

Ten paragraf dotyczy sytuacji, w której konsumentowi (osobie prywatnej) oferuje się usługę finansową w rozmowie telefonicznej. Usługodawca musi poinformować o celu sprzedażowym od razu po rozpoczęciu rozmowy. Zasady te obowiązują tylko wobec konsumentów i uzupełniają zwykły obowiązek z § 3-22 przekazania informacji przed zawarciem umowy.

Nawet jeśli konsument wyraźnie zgodzi się na ograniczenie tego obowiązku, pewien podstawowy zakres informacji trzeba przekazać zawsze. Usługodawca musi podać nazwisko osoby kontaktującej się z konsumentem, jej powiązanie z usługodawcą oraz podstawowe informacje o firmie (dwa pierwsze punkty w § 3-24). Konsument musi też otrzymać informacje o prawie odstąpienia od umowy, najważniejszych cechach usługi i ewentualnym szczególnym ryzyku (§ 3-27), o łącznej kwocie oraz o kosztach innych niż płatności na rzecz usługodawcy (§ 3-28).

Najważniejsza zasada w praktyce: oferta, o którą konsument sam nie prosił, nie staje się wiążąca, dopóki konsument nie przyjmie jej na piśmie. Tę informację trzeba przekazać na piśmie przed zawarciem umowy. Przykład: usługodawca dzwoni do konsumenta, choć ten o to nie prosił, i oferuje usługę. Konsument mówi w rozmowie „tak”. Bez pisemnego przyjęcia umowa nie jest wiążąca.

Jeśli umowa jest umową kredytową (kredittavtale) na podstawie rozdziału 5, dochodzą dodatkowe informacje, m.in. o stopach procentowych, rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania i ratach (§ 3-28 i § 3-34). Przy kredycie hipotecznym trzeba również przekazać odpowiednie informacje z tych samych dwóch paragrafów. Konsument musi ponadto dowiedzieć się, że na prośbę może otrzymać więcej informacji, oraz jakiego rodzaju informacji to dotyczy.

Prawo odstąpienia od umowy, o którym konsument ma zostać poinformowany, regulują § 3-41 i kolejne paragrafy: konsument musi zgłosić odstąpienie w ciągu 14 dni kalendarzowych (§ 3-42), a przy umowach kredytowych kwotę kredytu trzeba zwrócić w ciągu 30 dni od wysłania zgłoszenia (§ 3-43). Kary i kara administracyjna (overtredelsesgebyr) są uregulowane w osobnych paragrafach, § 7-1 i § 7-2, które odsyłają do tego paragrafu.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →