§ 3-22. Obowiązek informacyjny przed zawarciem umowy finansowej (finansavtale)

Ten paragraf zawiera zasadę ogólną, zgodnie z którą klient musi otrzymać informacje przed zawarciem umowy finansowej. Usługodawca, czyli podmiot oferujący usługę finansową, musi przekazać klientowi zarówno warunki umowy, jak i istotne informacje. Musi to nastąpić z odpowiednim wyprzedzeniem, zanim umowa zostanie zawarta. Jakie informacje obejmuje ten obowiązek, wynika z przepisów § 3-23 do § 3-39. Jeżeli coś innego zostało szczególnie postanowione, ma to pierwszeństwo.

Kogo dotyczy obowiązek informacyjny, zależy od formy sprzedaży i rodzaju umowy. W przypadku umów zawieranych w drodze sprzedaży na odległość (sprzedaż bez fizycznego spotkania) wymogi z § 3-24 do § 3-29 obowiązują zawsze. W przypadku umów z rozdziału 4, 5 i 6 obowiązują one niezależnie od sposobu zawarcia umowy. Dodatkowo, niezależnie od formy sprzedaży, dotyczy to trzech grup umów: gwarancji finansowej na rzecz konsumenta, leasingu z konsumentem, jeżeli umowa trwa dłużej niż 30 dni po miesiącu dostawy, oraz pośrednictwa finansowego, które nie jest już objęte ustawą o obrocie papierami wartościowymi, ustawą o funduszach inwestycyjnych ani ustawą o finansowaniu społecznościowym.

Ustawa uwzględnia, że informacji nie zawsze można przekazać z wyprzedzeniem. Jeżeli klient sam zamawia usługę na odległość, na przykład przez telefon, i nie da się najpierw przekazać warunków, należy je przekazać zaraz po zawarciu umowy lub po wykonaniu pojedynczej płatności. Nie zmienia to wymogów dotyczących samego zawarcia umowy, m.in. podpisu. Jeżeli sprzedaż odbywa się poza stałym lokalem usługodawcy, klient musi zawsze otrzymać informacje o prawie odstąpienia od umowy. Klient może też żądać warunków i informacji przez cały czas trwania stosunku umownego. Przy kilku pojedynczych usługach na takich samych warunkach w ciągu jednego roku obowiązek dotyczy pierwszego świadczenia i obowiązuje ponownie, jeżeli od ostatniego świadczenia minął ponad rok.

Ten paragraf otwiera długi szereg przepisów o obowiązku informacyjnym. Sposób przekazywania informacji określa § 3-23: co do zasady w formie pisemnego dokumentu, a usługodawca wypełnia obowiązek także wtedy, gdy klient otrzymał projekt umowy zawierający te informacje. Treść informacji podzielono tematycznie, na przykład informacje o usługodawcy (§ 3-24), o zawarciu umowy i jej zmianach (§ 3-25) oraz o ocenie zdolności kredytowej (kredittvurdering) (§ 3-29). Oferty składane podczas rozmowy telefonicznej podlegają odrębnym przepisom w § 3-39.