§ 4-39. Przeniesienie rachunku (kontobytte) do banku w innym państwie EOG (EØS)

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-39. Przeniesienie rachunku między państwami EOG

(1) Jeżeli konsument poinformuje swojego dostawcę usług płatniczych (betalingstjenesteyter) o zamiarze otwarcia rachunku płatniczego (betalingskonto) u dostawcy usług płatniczych mającego siedzibę w innym państwie EOG, przekazujący dostawca usług płatniczych powinien zaoferować konsumentowi
  1. listę odpowiednich informacji objętych § 4-37 ust. 1 lit. a i b
  2. przelanie ewentualnego dodatniego salda na rachunek płatniczy konsumenta u nowego dostawcy usług płatniczych, pod warunkiem że konsument podał pełne dane umożliwiające identyfikację nowego dostawcy usług płatniczych oraz rachunku płatniczego konsumenta
  3. zamknięcie rachunku płatniczego.
(2) Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w dniu wskazanym przez konsumenta, chyba że stoją temu na przeszkodzie niespłacone zobowiązania konsumenta. Data wyznaczona przez konsumenta przypada co najmniej sześć dni roboczych po otrzymaniu wniosku konsumenta przez przekazującego dostawcę usług płatniczych, chyba że strony uzgodniły inaczej. Przekazujący dostawca usług płatniczych niezwłocznie powiadamia konsumenta, jeżeli niespłacone zobowiązania stoją na przeszkodzie zamknięciu rachunku płatniczego.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-39

Co to oznacza?

Przepis dotyczy konsumentów, którzy chcą otworzyć rachunek w banku mającym siedzibę w innym państwie EOG. Bank powinien zaoferować konsumentowi listę informacji odpowiadających tym, które stary bank w innych przypadkach przesyła nowemu zgodnie z § 4-37. Powinien też przenieść ewentualne dodatnie saldo na nowy rachunek i zamknąć stary.

Przelanie salda wymaga, aby konsument podał pełne dane. Dane muszą umożliwiać identyfikację zarówno nowego banku, jak i rachunku konsumenta w tym banku. Jeśli konsument podał zbyt mało informacji, bank nie może wykonać przelewu.

Ust. 2 określa ramy czasowe. Czynności wykonuje się w dniu wskazanym przez konsumenta, chyba że przeszkodą są niespłacone zobowiązania. Data musi przypadać co najmniej sześć dni roboczych po otrzymaniu wniosku konsumenta przez norweski bank, jeśli strony nie uzgodniły inaczej. Jeśli niespłacone zobowiązania uniemożliwiają zamknięcie rachunku, bank musi niezwłocznie powiadomić o tym konsumenta.

Przykład: konsument chce przenieść się do banku w innym państwie EOG i podaje dane swojego rachunku w tym banku. Bank otrzymuje wniosek, a konsument wybiera datę przypadającą co najmniej sześć dni roboczych później. Jeśli wszystko jest w porządku, w tym dniu saldo zostaje przeniesione, a rachunek zamknięty. Jeśli konsument ma niespłacone zobowiązania związane z rachunkiem, bank musi niezwłocznie poinformować, że zamknięcie nie jest możliwe.

Porównaj to z zasadami obowiązującymi w Norwegii. Tam stary bank może na podstawie § 4-37 ust. 3 również odmówić zamknięcia rachunku w razie niespłaconych zobowiązań lub biegnącego okresu wypowiedzenia i musi o tym powiadomić. Zadania nowego banku według § 4-38 oraz zasady dotyczące upoważnienia w § 4-35 nie są omówione w tym przepisie. Wypowiedzenie umowy (oppsigelse) przez konsumenta reguluje § 4-42, a § 4-43 określa, kiedy bank sam może wypowiedzieć umowę rachunku (kontoavtale). Opłaty za usługi według §§ 4-34 do 4-40 reguluje § 4-41.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →