§ 4-37. Obowiązki dotychczasowego banku przy przeniesieniu rachunku

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-37. Obowiązki przekazującego dostawcy usług płatniczych

(1) Na podstawie wniosku przyjmującego dostawcy usług płatniczych (betalingstjenesteyter) i upoważnienia konsumenta przekazujący dostawca usług płatniczych ma obowiązek
  1. przesłać przyjmującemu dostawcy usług płatniczych wykaz aktywnych stałych zleceń płatniczych (betalingsoppdrag) oraz dostępne informacje o upoważnieniach do polecenia zapłaty (direktebelastning), które mają zostać przeniesione
  2. przesłać przyjmującemu dostawcy usług płatniczych dostępne informacje o wpłatach i poleceniach zapłaty, które były realizowane regularnie w ciągu ostatnich 13 miesięcy
  3. anulować stałe zlecenia płatnicze ze skutkiem od dnia wskazanego przez konsumenta w upoważnieniu
  4. przekazać ewentualne dodatnie saldo na rachunek płatniczy (betalingskonto) konsumenta u przyjmującego dostawcy usług płatniczych w dniu wskazanym przez konsumenta w upoważnieniu
  5. zamknąć rachunek płatniczy w dniu wskazanym przez konsumenta w upoważnieniu, pod warunkiem że czynności określone w literach a–d zostały wykonane i ustęp trzeci nie stanowi inaczej.
(2) Informacje, o których mowa w literach a i b, należy przesłać w ciągu pięciu dni roboczych. Informacje należy przesłać także konsumentowi, jeżeli konsument o to poprosił.
(3) Przekazujący dostawca usług płatniczych może odmówić zamknięcia rachunku płatniczego w dniu wskazanym przez konsumenta, jeżeli konsument ma niespłacone zobowiązania związane z rachunkiem płatniczym lub biegnie okres wypowiedzenia zgodnie z § 4-42 ustęp pierwszy. Przekazujący dostawca usług płatniczych ma w takim przypadku niezwłocznie powiadomić konsumenta, że rachunku płatniczego nie można zamknąć, oraz podać tego przyczynę.
(4) Jeżeli przekazujący dostawca usług płatniczych nie dysponuje systemami automatycznego przekierowywania wpłat i poleceń zapłaty, przekazujący dostawca usług płatniczych ma przestać przyjmować takie transakcje od dnia wskazanego przez konsumenta w upoważnieniu. Przekazujący dostawca usług płatniczych ma w takim przypadku poinformować płatnika (betaler) lub odbiorcę płatności (betalingsmottaker) o przyczynie nieprzyjęcia transakcji.
(5) Przekazujący dostawca usług płatniczych nie może blokować instrumentów płatniczych przed dniem wskazanym przez konsumenta w upoważnieniu.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-37

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, co musi zrobić dotychczasowy bank (przekazujący dostawca usług płatniczych), gdy konsument zmienia bank. Obowiązki te uruchamia wniosek nowego banku i upoważnienie konsumenta. Bank wysyła nowemu bankowi wykazy stałych zleceń i upoważnień do polecenia zapłaty, które mają zostać przeniesione, oraz informacje o regularnych wpłatach i obciążeniach z ostatnich 13 miesięcy. W dniu wybranym przez konsumenta dotychczasowy bank anuluje stałe zlecenia, przenosi ewentualne saldo i zamyka rachunek.

Ustęp drugi wyznacza termin. Wykazy i informacje należy wysłać w ciągu pięciu dni roboczych. Konsument może je też otrzymać sam, jeśli o to poprosi.

Ustęp trzeci pozwala dotychczasowemu bankowi odmówić zamknięcia rachunku w wybranym dniu w dwóch przypadkach: konsument ma niespłacone zobowiązania związane z rachunkiem albo nadal biegnie okres wypowiedzenia zgodnie z § 4-42 ustęp pierwszy. Zgodnie z § 4-42 klient (kunde) może w każdej chwili wypowiedzieć umowę rachunku (kontoavtale), a w przypadku konsumenta okres wypowiedzenia nie może być dłuższy niż jeden miesiąc. Bank musi w takiej sytuacji niezwłocznie powiadomić konsumenta, że rachunku nie można zamknąć, i podać przyczynę.

Ustęp czwarty dotyczy banków, które nie mają systemów automatycznego przekazywania wpłat i obciążeń na nowy rachunek. Muszą one przestać przyjmować takie transakcje od dnia wybranego przez konsumenta i wyjaśnić płatnikowi lub odbiorcy, dlaczego transakcja nie jest przyjmowana.

Odpowiednikiem tego paragrafu jest § 4-38, który opisuje, co ma zrobić nowy bank. Przeniesienie rachunku (kontobytte) między państwami EOG (EØS) ma własne zasady w § 4-39, który odsyła do dwóch pierwszych obowiązków opisanych tutaj. Zgodnie z § 4-41 dotychczasowy bank nie może pobierać opłaty za informacje, o których mowa w ustępie pierwszym literach a i b, ani od konsumenta, ani od nowego banku. Tytuł § 4-35 brzmi „Upoważnienie do przeprowadzenia przeniesienia rachunku”.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →