§ 3-13. Zmiana warunków umowy

Ten paragraf określa, jakie zasady obowiązują przy zmianie umowy finansowej (finansavtale). Jeśli strony uzgodnią zmianę, nowe warunki należy traktować według tych samych przepisów, które dotyczą samego zawarcia umowy, czyli § 3-9 do § 3-12, w zakresie, w jakim te przepisy pasują. Oznacza to między innymi, że umowa musi mieć formę pisemnego dokumentu, a informacje o warunkach muszą zostać w niej zawarte.

Ustęp drugi chroni przed szybkim pogorszeniem warunków. Zmiana niekorzystna dla klienta może wejść w życie najwcześniej dwa miesiące po tym, jak klient otrzymał zawiadomienie o propozycji usługodawcy. Ustęp trzeci wymaga, aby propozycja zmiany oprocentowania, opłat lub innych kosztów była uzasadniona. Przykład: usługodawca proponuje wyższą opłatę. Propozycja musi być uzasadniona i nie może wejść w życie wcześniej niż dwa miesiące po zawiadomieniu klienta.

Ustęp czwarty dotyczy dwóch spraw. Jeśli konsument podpisał umowę, można uzgodnić, że warunki będą mogły być później zmieniane ze skutkiem wiążącym bez ponownego podpisu konsumenta. Ponadto oferta złożona podczas rozmowy telefonicznej, o którą konsument sam nie prosił, nie jest wiążąca, dopóki konsument nie zaakceptuje jej na piśmie. § 3-39 uzupełnia to wymogiem, aby usługodawca w takich rozmowach od razu na początku poinformował o celu sprzedażowym oraz aby konsument otrzymał na piśmie informację o wymogu pisemnej akceptacji przed zawarciem umowy.

Ten paragraf uzupełniają dwa sąsiednie przepisy. § 3-14 pozwala stronom uzgodnić, że klient akceptuje proponowaną zmianę, jeśli nie zareaguje. Wtedy klient, który chce ją odrzucić, musi to zgłosić przed dniem wejścia zmiany w życie. § 3-15 wprowadza wyjątek dla zmian oprocentowania i kursów walut opartych na publicznym wskaźniku referencyjnym: jeśli umowa na to pozwala, mogą one wejść w życie od razu, bez zawiadomienia wymaganego w § 3-14 ustęp drugi.