§ 3-2. Wiadomości elektroniczne, powiadomienia i dokument pisemny

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Komunikacja elektroniczna jest dozwolona, jeśli jest bezpieczna, a odbiorca może z niej zrezygnować.
Wiadomość elektroniczną do usługodawcy (tjenesteyter) uznaje się za doręczoną, gdy została wysłana lub udostępniona. Wiadomość od usługodawcy uznaje się za doręczoną dopiero wtedy, gdy odbiorca o niej wie.
Dokument oznacza papier lub trwały nośnik, a „pisemnie” oznacza, że użyto znaków pisma.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-2. Wiadomości elektroniczne, powiadomienia i dokument pisemny

(1) Wiadomości itp. na podstawie niniejszej ustawy mogą być wysyłane do odbiorcy lub udostępniane mu za pomocą komunikacji elektronicznej, jeżeli odbywa się to w bezpieczny sposób. Usługodawca powinien przy zawarciu umowy lub przy pierwszym użyciu komunikacji elektronicznej poinformować odbiorcę, że może on zrezygnować z tej formy komunikacji, oraz o skutkach prawnych tego wyboru, zob. ustęp drugi. W przypadku wiadomości o odstąpieniu od umowy (heving), wypowiedzeniu umowy (oppsigelse), blokadzie (sperring), egzekucji lub podobnych okolicznościach, o których odbiorca musi koniecznie się dowiedzieć, usługodawca powinien upewnić się, że odbiorca dowiedział się o otrzymaniu wiadomości.

(2) Jeżeli na podstawie przepisów prawa umów z doręczeniem wiadomości na podstawie niniejszej ustawy wiążą się skutki prawne, wiadomość elektroniczną do usługodawcy uznaje się za doręczoną od chwili, w której została w bezpieczny sposób wysłana do usługodawcy lub mu udostępniona. Wiadomość elektroniczną od usługodawcy uznaje się za doręczoną dopiero wtedy, gdy odbiorca dowiedział się, że wiadomość została otrzymana. Jeżeli odbiorca zgodził się na komunikację elektroniczną, wiadomość uznaje się jednak za doręczoną, gdy dotarła do odbiorcy w uzgodniony sposób.

(3) Jeżeli niniejsza ustawa wymaga, aby ktoś został powiadomiony, powiadomienie lub wiadomość o powiadomieniu należy wysłać bezpośrednio do odbiorcy.

(4) Jeżeli niniejsza ustawa wymaga użycia dokumentu, należy użyć papieru lub innego trwałego nośnika, który umożliwia odbiorcy przechowywanie informacji zawartych w dokumencie i który pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci przez okres wystarczający do danego celu. „Pisemnie” oznacza, że użyto znaków pisma.

(5) Rząd (Kongen) może w rozporządzeniu (forskrift) wydać szczegółowe przepisy o tym, co uznaje się za bezpieczny sposób w rozumieniu niniejszego paragrafu.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-2

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, kiedy usługodawca może komunikować się z klientem (kunde) drogą elektroniczną, kiedy wiadomość uznaje się za doręczoną oraz co w ustawie oznaczają słowa „dokument” i „pisemnie”.

Wiadomości elektroniczne są dozwolone, jeśli są przesyłane w bezpieczny sposób. Przy zawarciu umowy lub przy pierwszym użyciu komunikacji elektronicznej usługodawca musi poinformować odbiorcę, że może z niej zrezygnować, oraz jakie skutki prawne ma taki wybór. W przypadku ważnych wiadomości, np. o wypowiedzeniu umowy lub blokadzie, usługodawca musi też sprawdzić, czy odbiorca rzeczywiście dowiedział się, że wiadomość do niego dotarła.

Ustęp drugi określa, kiedy wiadomość uznaje się za doręczoną, jeśli ma to skutki prawne. Wiadomość elektroniczną do usługodawcy uznaje się za doręczoną, gdy została w bezpieczny sposób wysłana lub udostępniona. Wiadomość elektroniczną od usługodawcy uznaje się za doręczoną dopiero wtedy, gdy odbiorca dowiedział się, że ją otrzymał. Jeśli odbiorca zgodził się na komunikację elektroniczną, wiadomość uznaje się jednak za doręczoną, gdy dotarła do niego w uzgodniony sposób.

Ustęp trzeci wymaga, aby wymagane powiadomienie lub wiadomość o powiadomieniu wysłać bezpośrednio do odbiorcy. Ustęp czwarty stanowi, że dokumenty w rozumieniu ustawy muszą mieć formę papierową lub być na innym trwałym nośniku, czyli na czymś, na czym odbiorca może przechowywać informacje i odtwarzać je w niezmienionej postaci tak długo, jak jest to potrzebne. „Pisemnie” oznacza, że użyto znaków pisma. Ustęp piąty pozwala rządowi wydać rozporządzenie o tym, co jest bezpiecznym sposobem.

Definicja dokumentu pisemnego jest stosowana w kilku innych przepisach. Do paragrafów, które się do niej odwołują, należą § 2-11 o zwrocie dokumentu dłużnego, § 3-1 o ogólnych obowiązkach usługodawcy oraz § 3-11 o kilku stronach tej samej umowy. § 3-3 wymaga, aby ogólne warunki były łatwo dostępne, a konsumenci (forbruker) mogą poprosić o nie w formie papierowej. § 3-4 stanowi, że informacje dla klientów poniżej 18 roku życia z zasady trafiają do opiekuna prawnego (verge), natomiast klienci, którzy ukończyli 12 lat, mogą żądać wglądu we własne relacje z instytucją. § 3-9 wymaga dokumentu pisemnego przy zawarciu umowy. § 3-6 i § 3-7 nakładają ciężar dowodu (bevisbyrde) na usługodawcę w sporach dotyczących zawarcia umowy drogą elektroniczną i transakcji płatniczych (betalingstransaksjon).

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →