§ 3-11. Kilku konsumentów w tej samej umowie

Ten paragraf dotyczy umów, w których usługodawca ma po drugiej stronie dwóch lub więcej konsumentów w tej samej umowie. Każdy z nich jest traktowany jako odrębny klient, jeśli chodzi o obowiązki usługodawcy wynikające z ustawy. Oznacza to, że obowiązki te dotyczą każdego z osobna, a nie tylko jednego z nich.

Ustęp drugi dotyczy zgody. Jeśli czynność związana z umową ma wiązać konsumenta, wymagana jest zgoda właśnie tego konsumenta, chyba że postanowiono inaczej. W praktyce jedna ze stron nie może więc tak po prostu zobowiązać pozostałych. Przykład: dwóch konsumentów ma tę samą umowę z usługodawcą. Jeśli jeden z nich chce zmienić coś, co wiąże oboje, oboje muszą wyrazić zgodę. Klient może jednak udzielić osobie trzeciej pełnomocnictwa lub prawa do dysponowania w związku z usługami płatniczymi. § 4-2 stanowi, że transakcja płatnicza (betalingstransaksjon) jest uznawana za zatwierdzoną tylko wtedy, gdy płatnik (betaler) wyraził na nią zgodę, a zgoda powinna zwykle zostać udzielona przed wykonaniem transakcji.

Ustęp trzeci idzie dalej. Także konsument, który nie jest klientem, ale jest stroną umowy związanej z usługą finansową, w której drugą stroną jest usługodawca, otrzymuje częściowo taką samą ochronę. Przepisy dotyczące wiadomości elektronicznych (§ 3-2), zawierania umowy (§ 3-9), treści umowy (§ 3-12), zmian (§ 3-13) i milczącej zgody (§ 3-14) stosuje się wtedy w ten sam sposób, w zakresie, w jakim są właściwe.

§ 3-9 co do zasady wymaga umowy w formie pisemnej oraz podpisu konsumenta. § 3-10 przewiduje wyjątek dla pojedynczych usług wykonywanych w ramach umowy wstępnej. § 3-12 stanowi, że informacje o warunkach przekazane przed zawarciem umowy stają się jej częścią. § 3-14 pozwala stronom uzgodnić, że klient akceptuje zmiany, jeśli nie podejmie żadnych działań; aby je odrzucić, klient musi wtedy powiadomić usługodawcę przed dniem ich wejścia w życie.