§ 3-3. Wymogi dotyczące warunków i marketingu umów finansowych

Ten paragraf określa, jak usługodawca (ten, kto zawodowo oferuje usługi finansowe (finansielle tjenester)) ma udostępniać swoje warunki. Ogólne warunki, czyli standardowe warunki obowiązujące wszystkich klientów (kunder), muszą być łatwe do znalezienia zarówno na stronie internetowej, jak i w punkcie sprzedaży. Konsument (osoba prywatna) może poprosić o ich wersję papierową. Język musi być jasny i łatwy do zrozumienia po norwesku, a warunki muszą mieć jednolitą strukturę. Ceny należy podawać w koronach norweskich.

Ustęp drugi dotyczy marketingu umów finansowych, który musi być zgodny z ustawą o marketingu. Ustawa o marketingu zakazuje nieuczciwych praktyk handlowych. Praktyka jest nieuczciwa, gdy jest sprzeczna z dobrymi obyczajami wobec konsumentów i prawdopodobnie skłoni konsumentów do innego wyboru, niż dokonaliby w innym przypadku. Jeśli marketing jest skierowany do określonej grupy, na przykład do szczególnie bezbronnych konsumentów, ocenia się go z perspektywy tej grupy. Praktyki wprowadzające w błąd lub agresywne są zawsze nieuczciwe. Ustęp trzeci pozwala na wydanie rozporządzenia z bardziej konkretnymi wymogami dotyczącymi warunków i marketingu umów finansowych.

Sąsiednie przepisy uzupełniają ten paragraf: § 3-2 dopuszcza wiadomości elektroniczne, jeśli odbywa się to w bezpieczny sposób, § 3-4 dotyczy informacji dla klientów, którzy mają opiekuna prawnego (verge), a § 3-9 co do zasady wymaga, aby umowę zawrzeć w formie pisemnego dokumentu. Przepisy dowodowe w § 3-5, § 3-6 i § 3-7 rozstrzygają, kto musi co udowodnić w razie sporu. § 3-8 pod pewnymi warunkami pozwala usługodawcy zablokować lub zakończyć umowę.

Przykład: konsumentka porównuje dwóch oferentów i chce przeczytać warunki, zanim podejmie decyzję. Warunki muszą wtedy być dostępne na stronie internetowej usługodawcy, a ona może poprosić o wersję papierową. Jeśli spotka się z marketingiem, który obiecuje więcej, niż usługa oferuje, to ustawa o marketingu rozstrzyga, czy taka praktyka jest zgodna z prawem. § 7-1 nosi tytuł „Kary” i odsyła do tego paragrafu.