§ 28. Odszkodowanie (erstatning) za opóźnienie (forsinkelse) i wadę (mangel) u rzemieślnika (håndverker)

Ten paragraf zawiera główną zasadę ustawy dotyczącą zwrotu pieniędzy, gdy usługa rzemieślnicza się nie uda. Jeśli jako konsument poniosłeś stratę finansową (økonomisk tap), ponieważ praca została wykonana za późno lub była wadliwa, możesz żądać, aby rzemieślnik pokrył tę stratę. Nazywa się to odszkodowaniem (kwotą pieniędzy pokrywającą stratę). Zwróć uwagę, jak skonstruowane są przepisy. Nie musisz najpierw wykazywać, że rzemieślnik zrobił coś nagannego. Jeśli chce uniknąć odpowiedzialności, to on sam musi udowodnić, że za stratą stoi przeszkoda niezależna od niego. Przeszkoda musi ponadto być czymś, czego nie mógł przewidzieć w chwili zawarcia umowy, i czego nie mógł ani uniknąć, ani obejść.

Odpowiedzialność obowiązuje także wtedy, gdy rzemieślnik zlecił część pracy innym, na przykład podwykonawcy (underleverandør). Wówczas jest zwolniony tylko wtedy, gdy także ta druga osoba nie ponosiłaby odpowiedzialności z powodu takiej przeszkody. Przykład (wymyślony, wyłącznie z rolami z ustawy): usługodawca korzysta z podwykonawcy, który dostarcza za późno. Konsument może skierować roszczenie do usługodawcy, a ten musi pokryć stratę, chyba że nieprzewidywalna przeszkoda zwolniłaby z odpowiedzialności także podwykonawcę.

Ustęp trzeci dotyczy szkody na innych rzeczach niż ta, na której zamówiłeś pracę, oraz na rzeczach, które nie są ściśle związane z tym, do czego ta rzecz ma służyć. Wyjątek od odpowiedzialności jest tu inny niż w ustępie pierwszym. Możesz żądać odszkodowania, a rzemieślnik uniknie odpowiedzialności tylko wtedy, gdy wykaże, że szkoda nie wynika z błędu ani niedbalstwa z jego strony.

Paragraf ma kilka sąsiednich przepisów, które uzupełniają obraz. § 29 rozszerza odpowiedzialność na szkody na rzeczach lub nieruchomości (eiendom), gdy znajdują się one u usługodawcy lub w inny sposób pod jego kontrolą, i stanowi, że zasady z § 28 stosuje się wtedy odpowiednio. § 30 określa granice tego, ile możesz otrzymać: stratę finansową, w zakresie, w jakim była przewidywalna. § 31 dotyczy odszkodowania standardowego (normalerstatning) za opóźnienie, czyli ustandaryzowanego odszkodowania, które można uzgodnić i którego można też żądać zgodnie ze zwykłą praktyką w branży. Paragrafy § 11 o roszczeniach konsumenta w razie opóźnienia i § 21 o roszczeniach w razie wad odsyłają do tego przepisu, podobnie jak § 27 o roszczeniach wobec wcześniejszego dostawcy w łańcuchu (tidligere leverandørledd).