§ 30. Jak wysokie odszkodowanie (erstatning) możesz dostać od rzemieślnika (håndverker)

Ten paragraf określa, jak wysokiego odszkodowania możesz żądać i co obniża tę kwotę. Zasadą jest, że otrzymujesz pokrycie swojej straty finansowej. Ustawa podaje jako przykłady m.in. utracony zarobek i wydatki. Strata musi być takiego rodzaju, że rzemieślnik mógł ją rozsądnie przewidzieć jako możliwy skutek danej sytuacji. Szkody i koszty, które wykraczały daleko poza to, co mógł sobie wyobrazić, nie są pokrywane.

Ustęp drugi nakłada odpowiedzialność także na ciebie. Musisz zrobić to, co rozsądne, aby ograniczyć stratę. Jeśli tego nie zrobisz, poniesiesz tę część straty, której takie działania pozwoliłyby uniknąć. Przykład: konsument mógł łatwo zapobiec powiększaniu się straty, ale tego nie zrobił. Wtedy odpowiednia część roszczenia przepada.

Ustęp trzeci pozwala obniżyć odpowiedzialność. Może się tak stać, jeśli odszkodowanie byłoby nadmiernie uciążliwe dla rzemieślnika. Bierze się wtedy pod uwagę, jak duża jest strata w porównaniu ze stratami, które zwykle powstają w podobnych przypadkach, a także pozostałe okoliczności.

Ustęp czwarty wyznacza granicę wobec działalności biznesowej. Przepisy o odszkodowaniu w tym rozdziale nie dotyczą strat, które ponosisz we własnej działalności gospodarczej. Są stworzone dla konsumentów, a nie dla strat powstających w prowadzeniu firmy.

Paragraf opiera się na § 28, który daje samo prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia (forsinkelse) i wady (mangel), oraz na § 29 o szkodzie, gdy rzecz (ting) znajduje się u usługodawcy. Do tego paragrafu odsyłają też § 40 o odpowiedzialności przy odwołaniu zlecenia (avbestilling) oraz § 42 o wstrzymaniu prac (stansing), więc zasady ustalania wysokości odszkodowania mają znaczenie także poza roszczeniem samego konsumenta.