§ 8-2. Przepisy przejściowe: czy ustawa dotyczy starych umów?

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 8-2. Przepisy przejściowe

(1) Ustawa ma zastosowanie do umów zawartych przed wejściem ustawy w życie, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych określonych w ustępie drugim lub w rozporządzeniu (forskrift) wydanym na podstawie ustępu trzeciego. Przepisy ustawy o zawieraniu umów i obowiązkach związanych z zawarciem umowy, w tym przepisy o obowiązku informacyjnym przed zawarciem umowy oraz przepisy o prawie odstąpienia od umowy i okresie do namysłu (betenkningstid), mają zastosowanie, gdy umowa zostaje zawarta po wejściu ustawy w życie.
(2) Do starszych umów mają zastosowanie następujące przepisy szczególne:
  1. §§ 3-46 do 3-52 mają zastosowanie tylko wtedy, gdy naruszenie umowy nastąpi po wejściu ustawy w życie.
  2. §§ 4-30 do 4-33 o odpowiedzialności za niezatwierdzone transakcje płatnicze mają zastosowanie tylko do transakcji płatniczych zainicjowanych po wejściu ustawy w życie.
  3. § 4-44 o wypowiedzeniu umowy (oppsigelse) rachunku z okresem związania ma zastosowanie tylko do umów rachunku (kontoavtaler) zawartych po wejściu ustawy w życie.
  4. Przepisy § 5-12 o kredytach walutowych mają zastosowanie tylko do umów zawartych po wejściu ustawy w życie. W przypadku zwiększenia dostępnej kwoty kredytu po wejściu ustawy w życie § 5-12 ma jednak zastosowanie także do umów zawartych przed wejściem w życie.
  5. § 7-1 o karze i § 7-2 o karze administracyjnej (overtredelsesgebyr) mają zastosowanie tylko do naruszeń popełnionych po wejściu ustawy w życie. Do naruszeń popełnionych przed wejściem ustawy w życie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. nr 46 o umowach finansowych i pośrednictwie finansowym (lov om finansavtaler og finansoppdrag) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 2014 r. nr 27 o obowiązku informacyjnym i prawie odstąpienia od umowy przy sprzedaży na odległość i sprzedaży poza stałym lokalem przedsiębiorstwa (angrerettloven) w brzmieniu sprzed wejścia w życie niniejszej ustawy.
(3) Ministerstwo może wydać przepisy przejściowe. W przepisach przejściowych można wprowadzić wyjątki od przepisów niniejszego paragrafu.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 8-2

Co to oznacza?

Główna zasada jest taka, że ustawa dotyczy także umów zawartych przed jej wejściem w życie. Istnieją jednak ważne wyjątki. Przepisy o tym, jak zawiera się umowę, i o obowiązkach z tym związanych, m.in. o obowiązku informacyjnym, prawie odstąpienia od umowy i okresie do namysłu, dotyczą tylko umów zawartych po wejściu ustawy w życie. Poza tym obowiązują przepisy szczególne z ustępu drugiego, a ministerstwo może wydać dodatkowe przepisy przejściowe, również z wyjątkami od tego paragrafu.

Przepisów szczególnych dla starszych umów jest pięć. Przepisy o sankcjach za naruszenie umowy (§§ 3-46 do 3-52) dotyczą tylko naruszeń, które nastąpią po wejściu ustawy w życie. Odpowiedzialność za niezatwierdzone transakcje płatnicze (§§ 4-30 do 4-33) dotyczy tylko transakcji zainicjowanych po wejściu ustawy w życie. Przepisy o wypowiedzeniu umowy rachunku z okresem związania (§ 4-44) dotyczą tylko umów rachunku zawartych po wejściu ustawy w życie. Przepisy o kredytach walutowych (§ 5-12) dotyczą tylko umów zawartych po wejściu ustawy w życie, ale jeśli kwota kredytu zostanie później zwiększona, mają zastosowanie także do starszych umów. Kara i kara administracyjna (§ 7-1 i § 7-2) dotyczą tylko naruszeń popełnionych po wejściu ustawy w życie. Do wcześniejszych naruszeń stosuje się dwie starsze ustawy w ówczesnym brzmieniu.

Paragrafy, do których odsyła przepis, pokazują, dlaczego granica została wyznaczona właśnie tak. Sankcje z § 3-46 dotyczą naruszenia umowy przez usługodawcę (tjenesteyter), które może uprawniać do odstąpienia od umowy (heving) i odszkodowania (erstatning). § 4-30 określa udział własny (egenandel) i odpowiedzialność za straty przy niezatwierdzonych transakcjach płatniczych. § 4-44 wyznacza m.in. maksymalny okres wypowiedzenia wynoszący trzy miesiące dla konsumentów (forbrukere) w przypadku rachunku z okresem związania. § 5-12 daje konsumentom prawo do przewalutowania kredytu walutowego na inną walutę.

Paragraf ten jest powiązany z § 8-1 o tym, kiedy ustawa wchodzi w życie, oraz z § 8-3 o zmianach w innych ustawach.

Przykład: Kredyt walutowy został uzgodniony przed wejściem ustawy w życie. Przepisy o kredytach walutowych nie dotyczą tego kredytu. Jeśli jednak kwota kredytu zostanie zwiększona po wejściu ustawy w życie, przepisy te mają zastosowanie.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →