§ 4-44. Wypowiedzenie rachunku z okresem związania

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-44. Wypowiedzenie rachunku z okresem związania

(1) W przypadku rachunków innych niż rachunki płatnicze można zawrzeć umowę z warunkiem, że środki mają być związane na określony okres, w którym nie można dokonywać transakcji płatniczych (betalingstransaksjoner) na rachunek ani z rachunku. Można uzgodnić okres wypowiedzenia, ale jeżeli klient (kunde) jest konsumentem, okres ten nie może przekraczać trzech miesięcy.
(2) W przypadku wypowiedzenia w okresie związania rachunku z warunkami umownymi, o których mowa w ustępie pierwszym, dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) może żądać pokrycia straty wynikającej z wypowiedzenia przez klienta, jeżeli wynika to z umowy. Umowa może zamiast tego ustalić standardową i rozsądną opłatę, którą klient ma zapłacić w związku z tym, że uzgodniony okres związania nie został dotrzymany.
(3) Jeżeli dostawca usług płatniczych zgodnie z umową może żądać pokrycia straty lub opłaty, o których mowa w ustępie drugim, na rzecz klienta należy zaliczyć zysk, jaki dostawca usług płatniczych osiąga w wyniku tego, że usługodawca (tjenesteyter) wypowiada umowę w okresie związania. Od prawa do zaliczenia takiego zysku można odstąpić w umowie, nawet jeżeli klient jest konsumentem. Konsument musi w takim przypadku zostać zapoznany z tym warunkiem umownym przed zawarciem umowy o okresie związania.
(4) Przepisy § 4-42 ustęp trzeci stosuje się odpowiednio, w zakresie, w jakim pasują, przy wypowiedzeniu rachunku z okresem związania.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-44

Co to oznacza?

Przepis dotyczy rachunków, które nie są rachunkami płatniczymi. Na takich rachunkach Ty i bank możecie uzgodnić, że pieniądze będą związane przez określony okres i w tym czasie nie można dokonywać płatności na rachunek ani z rachunku. Możecie też uzgodnić okres wypowiedzenia. Jeśli jesteś konsumentem, okres ten może wynosić najwyżej trzy miesiące. Przykład: klient wpłaca pieniądze na rachunek z okresem związania i chce je wypłacić przed końcem tego okresu. Wtedy bank może mieć prawo do pokrycia straty lub do opłaty, jeśli przewiduje to umowa.

Jeśli wypowiesz umowę w okresie związania, bank może żądać, abyś pokrył stratę, jaką poniósł w wyniku wypowiedzenia, ale tylko wtedy, gdy umowa na to pozwala. Zamiast tego umowa może przewidywać stałą i rozsądną opłatę za zerwanie okresu związania, czyli kwotę ustaloną z góry.

Jeśli bank może żądać pokrycia straty lub opłaty, obowiązuje zasada odwrotna. Jeśli bank osiąga zysk na tym, że umowa zostaje zakończona w okresie związania, zysk ten należy zaliczyć na Twoją korzyść. Z tego prawa można zrezygnować w umowie, także wobec konsumentów. Konsument musi jednak zostać zapoznany z tym warunkiem przed zawarciem umowy o okresie związania.

Ustęp czwarty odsyła do § 4-42 ustęp trzeci. Przepisy o wypłacie salda wraz z odsetkami, proporcjonalnym zwrocie kosztów zapłaconych z góry oraz dostępie do informacji o wcześniejszych transakcjach stosuje się więc także tutaj, w zakresie, w jakim pasują. Zwykłe prawo klienta do wypowiedzenia umowy (oppsigelse) wynika z § 4-42, z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia dla konsumentów. Rachunki z okresem związania mają więc dłuższy okres wypowiedzenia – trzy miesiące. Prawo banku do wypowiedzenia umowy wynika z § 4-43. Do tego przepisu odsyłają § 3-25 (informacje o zawarciu umowy i późniejszych zmianach) oraz § 4-21 (wynagrodzenie i opłaty).

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →