§ 5-23. Leasing (leiefinansiering): kiedy najem traktuje się jak kredyt

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 5-23. Szczególne przepisy dotyczące leasingu

(1) Przepisy rozdziału 5 nie mają zastosowania do umowy najmu, w której nie uzgodniono obowiązku najemcy do nabycia własności.
(2) Do umów najmu, które w istotnym zakresie pełnią tę samą funkcję ekonomiczną co zakup na kredyt, ale w których mimo to nie uzgodniono obowiązku najemcy do nabycia własności, stosuje się następujące przepisy:
  1. Klient (kunde), który jest konsumentem, może w każdej chwili wypowiedzieć umowę najmu. Można uzgodnić okres wypowiedzenia, ale okres ten nie może przekraczać jednego miesiąca.
  2. Usługodawca (tjenesteyter) może żądać opłaty za wypowiedzenie umowy najmu tylko wtedy, gdy od wejścia umowy w życie minęło mniej niż trzy miesiące. Opłata wraz z wcześniej zapłaconymi kosztami najmu nie może łącznie przekraczać trzymiesięcznego kosztu najmu. Jeżeli zostało to uzgodnione na piśmie w umowie najmu, usługodawca może zamiast uzgodnionego kosztu najmu żądać kosztów najmu według swoich ogólnych warunków najmu za okres, w którym klient dysponował rzeczą.
(3) Rząd (Kongen) może w rozporządzeniu (forskrift) wydać bardziej szczegółowe przepisy dotyczące leasingu.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 5-23

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, jak umowy najmu są traktowane w przepisach o kredycie. Zasadą jest, że rozdział 5 nie ma zastosowania do najmu, w którym najemca nie jest zobowiązany do przejęcia rzeczy na własność.

Istnieje jednak grupa pośrednia. Niektóre umowy najmu dają w praktyce ten sam efekt ekonomiczny co zakup na kredyt, mimo że najemca nie musi zostać właścicielem. Do nich stosuje się kilka szczególnych przepisów. Konsument może wypowiedzieć umowę w każdej chwili, a uzgodniony okres wypowiedzenia nie może być dłuższy niż jeden miesiąc.

Wynajmujący może żądać opłaty za wypowiedzenie tylko w ciągu pierwszych trzech miesięcy od wejścia umowy w życie. Opłata wraz z już zapłaconym czynszem nie może łącznie przekroczyć trzech miesięcznych czynszów. Jeśli umowa przewiduje to na piśmie, wynajmujący może zamiast tego żądać czynszu według swoich zwykłych warunków za czas, w którym klient miał rzecz. Rząd może wydać rozporządzenia uzupełniające dotyczące leasingu.

Związek z resztą ustawy polega na tym, że § 5-22 wymienia umowy kredytowe (kredittavtale) wyłączone z rozdziału, a § 5-23 wyznacza granicę wobec najmu. § 1-2 (zakres stosowania rozdziałów 2 do 6), § 1-7 (definicje dotyczące umów kredytowych i umów poręczenia) oraz § 3-22 (obowiązek informacyjny przed zawarciem umowy) odsyłają do tego paragrafu.

Przykład: Konsument wynajmuje przedmiot na podstawie umowy skonstruowanej jak spłata w ratach, ale bez obowiązku zakupu. Konsument wypowiada umowę po dwóch miesiącach. Wynajmujący może pobrać opłatę za wypowiedzenie, ale opłata i zapłacony czynsz nie mogą łącznie przekroczyć trzech miesięcznych czynszów.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania na ten temat