§ 5-22. Wyjątki od przepisów o umowach kredytowych (kredittavtaler)

Rozdział 5 daje konsumentom (forbrukere) i innym klientom wiele praw przy kredycie. Ten paragraf całkowicie wyłącza z rozdziału niektóre formy kredytu. Należą do nich faktoring (gdy firma odsprzedaje swoje wierzytelności), przekroczenie salda na rachunku oraz kredyt będący wynikiem ugody sądowej. Pożyczki dla własnych pracowników są wyłączone, gdy oprocentowanie jest niższe od rynkowego, a udzielanie pożyczek nie należy do podstawowej działalności pracodawcy.

Ostatni wyjątek dotyczy odroczenia płatności przez sprzedawcę. Jest ono wyłączone, gdy jest udzielane bezpłatnie lub prawie bezpłatnie i nie ma trwać dłużej niż 90 dni. Wyjątek przestaje obowiązywać, jeśli wierzytelność pieniężna zostanie odsprzedana przed terminem wymagalności. Wtedy klient korzysta z ochrony przewidzianej w rozdziale.

Ustęp drugi zawiera osobną regułę dla pożyczek pod zastaw, czyli kredytu, za który klient odpowiada tylko przedmiotem oddanym jako zastaw (pant). Obowiązują tu tylko dwa przepisy: § 3-22 o obowiązku informacyjnym przed zawarciem umowy oraz § 5-1 o obowiązku wyjaśnienia. Zgodnie z § 3-22 usługodawca (tjenesteyter) musi z odpowiednim wyprzedzeniem przekazać klientowi warunki umowy i istotne informacje, chyba że postanowiono inaczej. Zgodnie z § 5-1 bank musi udzielić konsumentom dostosowanych wyjaśnień o najważniejszych cechach umowy kredytowej, znaczeniu ewentualnych dodatkowych warunków i skutkach niewywiązania się z umowy.

Paragraf należy czytać razem z § 5-23, który wyłącza z rozdziału umowy najmu bez obowiązku nabycia własności. § 1-2, który określa zakres stosowania rozdziałów 2 do 6, odsyła do tego przepisu. Przepisy rozdziału o współdłużnikach (samskyldnere), na przykład § 5-21, nie mają więc zastosowania do kredytu wyłączonego tym przepisem.

Przykład: Konsument ma pożyczkę pod zastaw, za którą odpowiada tylko oddany przedmiot. Bank i tak musi przekazać informacje przed zawarciem umowy i wyjaśnić, jaki to rodzaj pożyczki.