§ 4-47. Kiedy przepisy o płatnościach obowiązują ponad granicami?

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Przepisy o płatnościach obowiązują w pełni, gdy oba banki znajdują się w EOG (EØS), a waluta pochodzi z państwa EOG.
Przy innej walucie albo gdy tylko jeden bank znajduje się w EOG, przepisy obowiązują tylko w odniesieniu do części płatności realizowanej w EOG, z kilkoma wyjątkami.
Rząd (Kongen) może w rozporządzeniu (forskrift) wydać odrębne przepisy dotyczące płatności do i z państw spoza EOG.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-47. Zakres terytorialny przepisów o transakcjach płatniczych

(1) Przepisy ustawy o transakcjach płatniczych (betalingstransaksjon) mają zastosowanie, gdy zarówno dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) płatnika (betaler), jak i dostawca usług płatniczych odbiorcy płatności (betalingsmottaker), ewentualnie jedyny dostawca usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej, mają siedzibę w EOG, a transakcja płatnicza jest realizowana w walucie państwa EOG. Jeżeli transakcja płatnicza jest realizowana w walucie, która nie jest walutą żadnego z państw EOG, przepisy ustawy o transakcjach płatniczych mają zastosowanie do tych części transakcji płatniczej, które są realizowane w EOG, z wyjątkiem przepisów rozdziału 3 dotyczących obowiązku podania informacji o maksymalnym czasie realizacji transakcji płatniczej, § 4-11 ust. pierwszego, drugiego i czwartego, § 4-12 ust. drugiego i trzeciego oraz § 4-13 ust. drugiego i trzeciego.

(2) Jeżeli tylko jeden z dostawców usług płatniczych ma siedzibę w EOG, przepisy ustawy o transakcjach płatniczych mają zastosowanie do tych części transakcji płatniczej, które są realizowane w EOG, z wyjątkiem przepisów rozdziału 3 dotyczących obowiązku podania informacji o maksymalnym czasie realizacji transakcji płatniczej, § 3-31 lit. g, § 4-11 ust. pierwszego i drugiego, § 4-13 ust. drugiego i trzeciego, § 4-27, § 4-28, § 4-29 oraz § 4-33.

(3) Rząd może w rozporządzeniu ustalić szczególne przepisy dotyczące transakcji płatniczych do i z państw spoza EOG oraz krajowych transakcji walutowych w walutach innych niż waluta państwa EOG.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-47

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, kiedy przepisy ustawy o transakcjach płatniczych (przelewach pieniędzy) obowiązują ponad granicami. Zasadą jest, że przepisy obowiązują, gdy oba banki uczestniczące w płatności – zarówno bank płatnika, jak i bank odbiorcy – mają siedzibę w EOG, a płatność jest dokonywana w walucie państwa EOG. Jeśli waluta jest inna, przepisy obowiązują tylko w odniesieniu do części płatności realizowanej w EOG. Niektóre przepisy są wtedy wyłączone: wymóg podania informacji o maksymalnym czasie realizacji oraz wybrane ustępy § 4-11, § 4-12 i § 4-13.

Jeśli tylko jeden z banków ma siedzibę w EOG, przepisy również obowiązują tylko w odniesieniu do części realizowanej w EOG. Wtedy nie stosuje się kilku przepisów, m.in. § 4-27 o zwrocie środków przy poleceniu zapłaty (direktebelastning), § 4-28 i § 4-29 o odpowiedzialności za transakcje oraz § 4-33 o prawie usługodawcy (tjenesteyter) do odszkodowania (erstatning) za poniesione wydatki. Wyłączone są również części § 4-11 i § 4-13 oraz jedna litera w § 3-31. Przykład: płatnik w Norwegii wysyła pieniądze odbiorcy, którego bank znajduje się poza EOG. Wtedy tylko jeden bank jest w EOG, a przepisy obowiązują w odniesieniu do części realizowanej tutaj.

Wyjątki stają się zrozumiałe, gdy spojrzy się na treść wyłączonych przepisów. § 4-11 określa terminy przelewu: ten sam dzień roboczy (virkedag) dla krajowej płatności w koronach, czwarty kolejny dzień roboczy dla innych płatności do odbiorcy w EOG oraz siódmy dzień roboczy przy płatności do odbiorcy spoza EOG, o ile nie uzgodniono inaczej. § 4-12 dotyczy naliczania odsetek i uznania rachunku, a § 4-13 prawa zatrzymania i potrącenia (motregning) ze środków zgromadzonych na rachunku.

Ustęp trzeci pozwala rządowi wydać w rozporządzeniu odrębne przepisy dotyczące płatności do i z państw spoza EOG oraz krajowych transakcji walutowych w walutach innych niż waluta państwa EOG. Ten paragraf jest pierwszym z szeregu przepisów szczególnych zamykających rozdział 4, a § 1-2 odsyła do niego.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →