§ 3-41. Prawo odstąpienia od umowy finansowej

Prawo odstąpienia od umowy pozwala konsumentowi wycofać się z umowy po jej zawarciu. Ten paragraf określa, kiedy takie prawo przysługuje. Po pierwsze, dotyczy ono umów kredytowych i umów poręczenia, ale nie umów objętych okresem do namysłu na podstawie § 3-40. Po drugie, dotyczy wszystkich rodzajów usług finansowych sprzedawanych na odległość. Po trzecie, dotyczy umów zawieranych poza stałym lokalem przedsiębiorstwa usługodawcy.

Przy sprzedaży na odległość obowiązują dwa wyjątki. Prawo odstąpienia od umowy nie dotyczy usług, których cena zależy od ruchów na rynku, na które usługodawca nie ma wpływu, jeżeli zmiany te mogą nastąpić przed upływem terminu na odstąpienie od umowy. Nie dotyczy również umów, które obie strony już w pełni wykonały na wyraźne życzenie konsumenta i zanim skorzystał on z prawa odstąpienia od umowy. Rząd może w rozporządzeniu wprowadzić dodatkowe zasady, m.in. dotyczące formularza odstąpienia od umowy oraz usług, które mają być wyłączone.

Jeżeli konsument skorzysta z prawa odstąpienia od umowy, obie strony przestają być zobowiązane do wykonania umowy. Jeżeli coś zostało już dostarczone lub zapłacone, należy to zwrócić według §§ 3-43 do 3-45. Przy kredycie konsument zwraca kwotę kredytu wraz z naliczonymi odsetkami w ciągu 30 dni, zob. § 3-43. Przy sprzedaży na odległość od konsumenta można żądać zapłaty tylko za usługę faktycznie wykonaną, zob. § 3-44. Przy umowach zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa usługodawca musi zwrócić pieniądze w ciągu 14 dni, zob. § 3-45.

Termin na skorzystanie z prawa odstąpienia od umowy określa § 3-42: 14 dni kalendarzowych, a 30 dni w przypadku indywidualnej usługi emerytalnej. Przykład z udziałem stron wymienionych w ustawie: konsument zawiera umowę o usługę finansową w ramach sprzedaży na odległość i zmienia zdanie. Konsument zawiadamia usługodawcę w terminie, a umowa przestaje wtedy obowiązywać obie strony.