§ 3-32. Łagodniejszy obowiązek informacyjny dla niektórych usług płatniczych

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-32. Szczególne zasady dotyczące obowiązku informacyjnego w przypadku niektórych usług płatniczych

(1) W przypadku umów zawieranych na podstawie rozdziału 4 dla usług wymienionych w literach a–d wystarczy, że odpowiednie informacje zgodnie z §§ 3-24 do 3-31 zostały udostępnione w łatwo dostępny sposób oraz że podano, gdzie zostały udostępnione, z zastrzeżeniem jednak ustępu trzeciego. Usługodawca (tjenesteyter) musi ponadto przekazać informacje według następujących zasad:
  1. W przypadku pojedynczych transakcji płatniczych (betalingstransaksjoner), o których mowa w § 4-51, dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) musi na żądanie przekazać klientowi (kunde) pisemny dokument z informacjami, o których mowa w § 3-28 litera a o kosztach i litera c o odsetkach, a także w § 3-30 litera a o tym, co klient musi podać, aby zlecenie płatnicze (betalingsoppdrag) mogło zostać prawidłowo zainicjowane lub wykonane, oraz litera c o momencie lub terminie otrzymania zlecenia płatniczego.
  2. W przypadku usług inicjowania płatności dostawca usługi inicjowania płatności (betalingsfullmektig) musi na żądanie przekazać płatnikowi (betaler) pisemny dokument z informacjami o pojedynczych transakcjach płatniczych zgodnie z literą a oraz informacjami o danych kontaktowych dostawcy usługi inicjowania płatności itd. zgodnie z § 3-24 litery a–d.
  3. W przypadku usług dostępu do informacji o rachunku (kontoinformasjonstjenester) dostawca tej usługi musi zapewnić klientowi łatwy dostęp do informacji, o których mowa w § 3-28 litera a o kosztach, oraz w § 3-30 litera d o maksymalnym czasie wykonania usługi.
  4. W przypadku umowy o pieniądz elektroniczny o niskiej wartości, o którym mowa w § 4-50, dostawca usług płatniczych musi zapewnić klientowi łatwy dostęp do informacji, o których mowa w § 3-27 litera a, o najważniejszych cechach usługi, w tym o tym, jak można używać instrumentu płatniczego (betalingsinstrument), o odpowiedzialności, pobieranych opłatach i innych ważnych informacjach niezbędnych do tego, aby klient mógł podjąć świadomą decyzję.
(2) Jeżeli obowiązek informacyjny na podstawie tego paragrafu ciąży na więcej niż jednym usługodawcy, § 4-51 stosuje się odpowiednio.
(3) Jeżeli umowa, o której mowa w ustępie pierwszym, jest zawierana w drodze sprzedaży na odległość z konsumentem, należy jednak zgodnie z zasadami §§ 3-22 i 3-23 przekazać informacje o
  1. ewentualnym terminie na przyjęcie oferty, o którym mowa w § 3-25 litera d
  2. warunkach i sposobie skorzystania z ewentualnego prawa odstąpienia od umowy (angrerett), o którym mowa w § 3-25 litera h
  3. przepisach prawa, na których opiera się działalność w zakresie sprzedaży na odległość, o których mowa w § 3-26 litera c
  4. funduszach gwarancyjnych i systemach rekompensat, o których mowa w § 3-27 litera b
  5. szczególnym ryzyku związanym z instrumentami finansowymi itd., o którym mowa w § 3-27 litera c
  6. ewentualnych innych warunkach, o których mowa w § 3-27 litera d
  7. ewentualnych kosztach innych niż płatności na rzecz usługodawcy, o których mowa w § 3-28 litera f
  8. dostępnych sposobach płatności, o których mowa w § 3-28 litera g.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-32

Co to oznacza?

Główna zasada w rozdziale 3 jest taka, że klient otrzymuje wszystkie istotne informacje z wyprzedzeniem. Ten paragraf wprowadza ułatwienie dla niektórych usług płatniczych: wystarczy, że informacje z § 3-24 do § 3-31 są łatwo dostępne i że klient dowie się, gdzie je znaleźć. Dzięki temu usługodawca może odesłać do dostępnych już informacji, zamiast przesyłać je ponownie.

Niektóre usługi mają dodatkowo własne wymogi minimalne. Przy pojedynczych płatnościach klient może poprosić o pisemny dokument, który pokazuje koszty, odsetki, to, co trzeba podać, oraz kiedy zlecenie uznaje się za otrzymane. Jeśli korzystasz z usługi inicjowania płatności, jej dostawca musi na żądanie wydać pisemne zestawienie transakcji oraz swoje dane kontaktowe. Przy usługach dostępu do informacji o rachunku klient powinien mieć łatwy dostęp do informacji o kosztach i o tym, ile trwa wykonanie usługi, a przy pieniądzu elektronicznym o niskiej wartości (instrumentach płatniczych z niskimi limitami kwot, zdefiniowanych w § 4-50) – do informacji o cechach, odpowiedzialności i opłatach.

Przy sprzedaży na odległość konsumentowi obowiązuje ważna przeciwwaga. Wtedy klient musi mimo wszystko otrzymać informacje zgodnie z zasadami § 3-22 i § 3-23, między innymi o terminie na przyjęcie oferty, prawie odstąpienia od umowy, systemach gwarancyjnych, szczególnym ryzyku związanym z instrumentami finansowymi oraz o dostępnych sposobach płatności. Należy też poinformować, na jakich przepisach prawa opiera się sprzedaż na odległość. Ułatwienie nie obowiązuje więc w pełni, gdy sprzedaż odbywa się na odległość.

Jeśli obowiązek informacyjny ciąży na kilku usługodawcach, § 4-51 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z § 4-51 dostawca usług płatniczych, który wykonuje pojedynczą transakcję, nie musi przekazywać informacji, które klient już otrzymał lub otrzyma na podstawie umowy z innym dostawcą usług płatniczych. Zasady dotyczące pisemnego zawarcia umowy, treści umowy i milczącej zgody na zmianę nie mają też zastosowania do takich pojedynczych umów, które nie są powiązane z umową rachunku (kontoavtale) ani inną umową wstępną.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →