§ 3-30. Informacje o korzystaniu z usług płatniczych

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-30. Informacje o korzystaniu z usług płatniczych

Przy umowach zawieranych na podstawie rozdziału 4 należy przekazać następujące informacje o korzystaniu z usług płatniczych:
  1. numer rachunku lub inny unikalny identyfikator oraz informacje, które klient (kunde) musi podać, aby zlecenie płatnicze (betalingsoppdrag) mogło zostać zainicjowane lub prawidłowo wykonane
  2. formę i procedurę udzielania lub cofania zgody na zainicjowanie zlecenia płatniczego lub na wykonanie transakcji płatniczej (betalingstransaksjon), zob. § 4-2
  3. moment, w którym zlecenie płatnicze uważa się za otrzymane, oraz ewentualne terminy ustalone przez dostawcę usług płatniczych (betalingstjenesteyter) na przyjmowanie zleceń płatniczych, zob. § 4-5
  4. maksymalny czas realizacji danej usługi płatniczej, zob. §§ 4-11 i 4-12
  5. czy można uzgodnić kwotowe limity obciążeń przy korzystaniu z instrumentu płatniczego (betalingsinstrument), zob. § 4-9
  6. w przypadku wydania karty płatniczej z kilkoma znakami towarowymi – prawa klienta wynikające z art. 8 rozporządzenia (UE) 2015/751 w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-30

Co to oznacza?

Ten paragraf dotyczy usług płatniczych, czyli umów zawieranych na podstawie rozdziału 4. Klient ma otrzymać informacje o sprawach praktycznych: co trzeba podać, aby płatność została prawidłowo zrealizowana, jak udziela się i cofa zgodę, kiedy zlecenie uważa się za otrzymane, ile trwa płatność oraz czy można uzgodnić limity kwotowe. W przypadku kart z kilkoma znakami towarowymi dochodzą informacje o prawach wynikających z rozporządzenia UE w sprawie opłat interchange.

Te informacje są powiązane z przepisami rozdziału 4, do których się odwołują. Zgodnie z § 4-2 płatność uważa się za zatwierdzoną tylko wtedy, gdy płatnik (betaler) wyraził na nią zgodę. Zgodę wyraża się w uzgodniony sposób i co do zasady przed wykonaniem płatności. Zgodnie z § 4-5 zlecenie płatnicze uważa się za otrzymane, gdy zostanie dostarczone lub zarejestrowane u dostawcy usług płatniczych płatnika w dniu roboczym. Jeśli nastąpi to w dniu, który nie jest dniem roboczym, uważa się je za otrzymane w następnym dniu roboczym. Dostawca usług płatniczych może ustalić godzinę graniczną pod koniec dnia, a zlecenia złożone po niej uważa się za otrzymane w następnym dniu roboczym.

Ile może trwać płatność, wynika z § 4-11. W przypadku płatności krajowych w koronach norweskich termin to ten sam dzień roboczy. W przypadku płatności w euro w obrębie EOG (EØS) termin to co do zasady następny dzień roboczy, a przy płatności do odbiorcy spoza EOG termin wynosi siedem dni roboczych, chyba że uzgodniono inaczej. Przy papierowych instrumentach płatniczych termin może być dłuższy o jeden dzień roboczy. Naliczanie odsetek i uznanie rachunku reguluje § 4-12, a limity kwotowe można uzgodnić na podstawie § 4-9.

Blisko związane z tym paragrafem są § 3-31, dotyczący informacji o bezpieczeństwie i odpowiedzialności przy usługach płatniczych, oraz § 3-32, który przewiduje łagodniejsze wymogi dla niektórych usług płatniczych. Przy pojedynczych transakcjach płatniczych klient może na przykład poprosić o pisemny dokument, który wyjaśnia między innymi, co trzeba podać i kiedy zlecenie uważa się za otrzymane.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →