§ 10. Jak należy przekazać informacje przed zawarciem umowy o imprezę turystyczną

Ustawa o imprezach turystycznych (Pakkereiseloven)·LOV-2018-06-15-32

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Informacje muszą być jasne i wyróżnione, a przy umowie zawieranej przez telefon muszą zostać podane w trakcie rozmowy.
Jeśli marketing jest skierowany do Norwegii w ramach sprzedaży na odległość (fjernsalg) lub sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa (salg utenom faste forretningslokaler), informacje muszą być po norwesku.
Pięć kluczowych informacji staje się częścią umowy i można je zmienić tylko za wyraźną zgodą obu stron.
Przy powiązanych rezerwacjach internetowych każdy sprzedawca podaje informacje o swojej usłudze.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 10. Szczegółowe zasady obowiązku informacyjnego (opplysningsplikt) zgodnie z § 9

Informacje, o których mowa w § 9 ust. 1, należy przekazać w sposób jasny i zrozumiały oraz w wyróżnionej formie. Jeżeli informacje są przekazywane na piśmie, muszą być łatwe do odczytania. Jeżeli umowa o udział w imprezie turystycznej (pakkereiseavtale) jest zawierana przez telefon, informacje należy przekazać w trakcie rozmowy telefonicznej.

Jeżeli przedsiębiorca (næringsdrivende) kieruje swój marketing w ramach sprzedaży na odległość i sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa, zob. ustawa o prawie odstąpienia od umowy (angrerettloven) § 5 lit. b i d, do podróżnych (reisende) w Królestwie, informacje, o których mowa w § 9 ust. 1, należy przekazać w języku norweskim.

Jeżeli informacje ulegają zmianie, zmiany należy przekazać podróżnemu w sposób jasny i zrozumiały oraz w wyróżnionej formie przed zawarciem umowy. Informacje, o których mowa w § 9 ust. 1 lit. a, c, d, e i g, stanowią integralną część umowy o udział w imprezie turystycznej i nie mogą zostać zmienione, chyba że strony wyraźnie uzgodnią zmiany.

Jeżeli imię i nazwisko podróżnego, dane dotyczące płatności i adresy e-mail zostały przekazane przez organizatora (arrangør) jednemu lub kilku innym przedsiębiorcom zgodnie z § 6 ust. 1 lit. b pkt 5, wszyscy ci przedsiębiorcy muszą przekazać informacje, o których mowa w § 9 ust. 1, dotyczące swojej usługi turystycznej (reisetjeneste).

Ministerstwo (departementet) może w rozporządzeniu (forskrift) wydać szczegółowe przepisy dotyczące sposobu wypełniania obowiązku informacyjnego, w tym w sprawie standardowych formularzy informacyjnych (standardisert skjema).

Źródło: Lovdata — Pakkereiseloven (ustawa o imprezach turystycznych) § 10

Co to oznacza?

Ten przepis nie mówi, jakie informacje trzeba podać. To określa § 9. Tutaj chodzi o to, jak informacje mają zostać przekazane. Muszą być łatwe do zrozumienia i wyraźnie odróżniać się od reszty tekstu. Jeśli są na piśmie, muszą być łatwe do przeczytania. Jeśli rezerwujesz przez telefon, sprzedawca musi podać informacje w trakcie samej rozmowy, a nie tylko wysłać je później.

Osobną kwestią jest język. Jeśli sprzedawca kieruje marketing do podróżnych w Norwegii w ramach sprzedaży na odległość lub sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa, informacje muszą być po norwesku. Ustawa o prawie odstąpienia od umowy § 5 wyjaśnia te pojęcia. Sprzedaż na odległość to umowy, przy których strony nie są jednocześnie fizycznie obecne, na przykład w internecie. Sprzedaż poza lokalem przedsiębiorstwa obejmuje między innymi umowy zawierane w obecności sprzedawcy w innym miejscu niż jego stały lokal sprzedaży.

Jeśli informacje zmienią się przed zawarciem umowy, o zmianach trzeba poinformować równie wyraźnie. Pięć informacji z § 9 ust. 1 staje się stałą częścią umowy. Później można je zmienić tylko wtedy, gdy obie strony wyraźnie się na to zgodzą. Jednostronna zmiana ze strony sprzedawcy nie wystarczy.

Przy powiązanych rezerwacjach internetowych imię i nazwisko, dane dotyczące płatności i adres e-mail są przekazywane od jednego sprzedawcy do drugiego. Takie rezerwacje mogą stanowić imprezę turystyczną (pakkereise) zgodnie z § 6. Wtedy każdy ze sprzedawców musi podać informacje dotyczące usługi turystycznej, którą sam świadczy. § 14 określa ponadto, jaką wiadomość musi przekazać organizatorowi ten, kto otrzymuje te dane.

Ten przepis jest powiązany z kilkoma sąsiednimi paragrafami. § 11 mówi, co musi zawierać sama umowa lub potwierdzenie, a § 12 określa wymagania językowe dotyczące umowy. § 13 wymaga, aby kluczowe informacje zostały wyróżnione tuż przed rezerwacją elektroniczną. Jeśli nie poinformowano cię o dodatkowych kosztach (tilleggskostnader), nie musisz ich ponosić zgodnie z § 16. Zgodnie z § 17 to przedsiębiorca musi udowodnić, że obowiązek informacyjny został wypełniony. Do tego rozdziału należy też § 15, który dotyczy dokumentów i informacji przed wyjazdem.

Ministerstwo może w rozporządzeniu wydać szczegółowe zasady dotyczące sposobu wypełniania tego obowiązku, między innymi w sprawie standardowych formularzy. Zgodnie z § 9 organizator lub pośrednik (formidler) musi również przekazać standardowe informacje na takim formularzu.

Powiązane przepisy

Wszystkie §§ ustawy o imprezach turystycznych →