§ 11. Co musi zawierać umowa o udział w imprezie turystycznej lub jej potwierdzenie

Ten paragraf określa, co musi zawierać sama umowa podróży albo potwierdzenie, które otrzymujesz po zakupie. Wszystko, co należało podać przed zawarciem umowy zgodnie z § 9, trzeba tu powtórzyć. Do tego dochodzi szereg punktów, które mają znaczenie dopiero po zawarciu umowy.

Wśród dodatkowych punktów są szczególne wymagania, o które prosiłeś, a na które organizator się zgodził. Umowa musi też stwierdzać, że organizator odpowiada za należyte wykonanie wszystkich usług turystycznych i że musi pomagać podróżnym w trudnej sytuacji. Obowiązek udzielenia pomocy wynika z § 36. Organizator musi szybko udzielić odpowiedniej pomocy, na przykład przekazać informacje o usługach zdrowotnych, władzach lokalnych i pomocy konsularnej, a także pomóc w nawiązaniu kontaktu z innymi i w znalezieniu nowych usług turystycznych. Jeśli sam spowodowałeś trudności umyślnie (forsettlig) lub przez niedbalstwo (uaktsomt), organizator może zażądać rozsądnej opłaty (gebyr), nigdy wyższej niż jego rzeczywiste koszty.

Umowa musi także zawierać dane kontaktowe. Dotyczy to Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych oraz punktu kontaktowego lub lokalnego przedstawiciela, z którym możesz się szybko skontaktować, aby poprosić o pomoc lub złożyć skargę na wady w trakcie podróży. Musisz też zostać poinformowany, że sam masz obowiązek zgłosić wady, gdy tylko je zauważysz. Jeśli małoletni podróżuje bez rodziców lub innej upoważnionej osoby, a podróż obejmuje nocleg, umowa musi zawierać informacje umożliwiające bezpośredni kontakt z dzieckiem lub osobą za nie odpowiedzialną.

Umowa musi ponadto informować o możliwościach złożenia skargi: o własnej procedurze rozpatrywania skarg sprzedawcy, o pozasądowym rozpatrywaniu skarg, o organach rozpatrujących skargi, z którymi sprzedawca jest powiązany, oraz o internetowej platformie rozstrzygania sporów. Ustawa odsyła tu do ustawy o zatwierdzaniu organów rozstrzygania sporów konsumenckich § 12. Zgodnie z nią organ rozpatrujący skargi musi umożliwić konsumentowi złożenie skargi zarówno elektronicznie, jak i na papierze, a na prośbę pomóc w jej napisaniu. Organ musi też przyjmować skargi za pośrednictwem unijnej internetowej platformy rozstrzygania sporów. Wreszcie umowa musi informować o prawie do przeniesienia podróży na inną osobę. Zgodnie z § 18 osoba przejmująca musi wtedy spełniać warunki umowy, a organizator musi otrzymać rozsądne powiadomienie na trwałym nośniku (varig medium). Powiadomienie najpóźniej siedem dni przed wyjazdem zawsze uznaje się za rozsądne.

Ustęp drugi sprawia, że materiały informacyjne stają się częścią umowy. Dotyczy to materiałów, które organizator sam przygotował lub do których się odwołuje. Wyjątek stanowią informacje, o których należy przyjąć, że nie miały znaczenia dla Twojej decyzji o rezerwacji.

Ten paragraf należy czytać razem z sąsiednimi przepisami. § 14 dotyczy rezerwacji powiązanych. § 16 i § 17 stanowią, że podróżny nie ponosi kosztów, o których nie został poinformowany, oraz że ciężar dowodu (bevisbyrde) spoczywa na przedsiębiorcy. Paragrafy § 12, § 14 i § 20 same odsyłają do tego przepisu.