§ 8-3. Kto zatrzymuje lokal mieszkalny po rozstaniu?
Jeśli najemca (leier) po rozstaniu opuszcza wspólny lokal mieszkalny (bolig), pozostający w nim małżonek (ektefelle) może wstąpić w umowę najmu (leieavtale) i zatrzymać lokal mieszkalny. To, co zostanie ustalone w sprawie lokalu mieszkalnego przy separacji lub rozwodzie, jest wiążące również dla wynajmującego (utleier).
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
Jeżeli najemca opuszcza wspólny lokal mieszkalny małżonków, drugi małżonek ma prawo wstąpić w umowę najmu.
Uregulowanie prawa do korzystania ze wspólnego lokalu mieszkalnego małżonków, które zostanie ustalone lub uzgodnione przy separacji lub rozwodzie, jest wiążące dla wynajmującego.
Członek gospodarstwa domowego (husstand) ma prawo wstąpić w umowę najmu, jeżeli spełnione są warunki określone w § 3 ust. 1 pkt 1, w związku z § 1 ustawy z dnia 4 lipca 1991 r. nr 45 o prawie do wspólnego mieszkania i wyposażenia w przypadku ustania wspólnego gospodarstwa domowego. Krewni małżonków w linii prostej zstępnej mają takie samo prawo do wstąpienia w umowę najmu jak członek gospodarstwa domowego, jeżeli oboje małżonkowie opuszczają wspólny lokal mieszkalny.
Co to oznacza?
Rozstanie to jedna z najbardziej stresujących sytuacji w życiu — a lokal mieszkalny jest często najpilniejszą sprawą. § 8-3 zapewnia, że osoba, która zostaje, nie traci lokalu mieszkalnego tylko dlatego, że to druga strona była najemcą.
Małżonek, który zostaje:
Jeśli najemca opuszcza wspólny lokal mieszkalny, Ty jako pozostający małżonek możesz wstąpić w umowę najmu. Oznacza to, że przejmujesz rolę najemcy — ze wszystkimi wynikającymi z tego prawami i obowiązkami.
To, co ustalicie przy separacji lub rozwodzie, wiąże wynajmującego:
Jeśli Wy — lub sąd — postanowicie, że zatrzymasz lokal mieszkalny w ramach rozliczenia przy separacji lub rozwodzie, ta decyzja jest wiążąca dla wynajmującego. Nie może on odmówić Ci przejęcia umowy najmu z tego powodu, że to drugi małżonek pierwotnie ją podpisał.
Partnerzy w związku nieformalnym:
Partnerzy w związku nieformalnym (samboer), którzy mają wspólne dzieci lub mieszkali razem na stałe przez co najmniej dwa lata, mogą mieć podobne prawo — obejmuje ich ustawa o wspólnym gospodarstwie domowym (prawo do wspólnego mieszkania po rozpadzie gospodarstwa) (husstandsfellesskapsloven). Próg jest wyższy niż w przypadku małżonków, ale takie prawo istnieje.
Przykłady
Anne i Petter są małżeństwem. Petter jest najemcą. Rozstają się w separacji, a Petter przeprowadza się do innego miasta. Anne i dzieci zostają. Anne ma prawo wstąpić w umowę najmu i zatrzymać mieszkanie. Wysyła wynajmującemu pisemne zawiadomienie, że przejmuje rolę najemcy.
Sara i Marius są partnerami w związku nieformalnym bez dzieci. Mieszkają razem na stałe od 18 miesięcy. Marius jest najemcą. Rozstają się. Sara mieszka tam krócej niż dwa lata i nie ma wspólnych dzieci — prawdopodobnie nie obejmuje jej ustawa o wspólnym gospodarstwie domowym. Nie ma automatycznego prawa do przejęcia umowy najmu.
Częste błędy
- Przekonanie, że prawo działa automatycznie i nie trzeba nikogo informować. Zawsze powinieneś pisemnie poinformować wynajmującego, że przejmujesz umowę — to Cię zabezpiecza.
- Partnerzy w związku nieformalnym sądzą, że mają takie samo prawo jak małżonkowie. Partnerzy w związku nieformalnym mają węższe prawa — sprawdź, czy spełnione są warunki ustawy o wspólnym gospodarstwie domowym.
Co powinieneś zrobić?
Jeśli po rozstaniu zostajesz w wynajmowanym lokalu mieszkalnym: wyślij wynajmującemu pisemne zawiadomienie, że przejmujesz umowę najmu. Powołaj się na § 8-3. Jeśli Twoje prawo do lokalu mieszkalnego zostało ustalone w ramach rozliczenia przy separacji lub rozwodzie, dołącz kopię tej decyzji.
- § 8-2Prawa w przypadku śmierci najemcy
- § 8-1Przeniesienie najmu na inną osobę (personskifte) wymaga zgody
- § 9-5Prawo wynajmującego do wypowiedzenia umowy (oppsigelse)