§ 11-1. Przepisy szczególne dotyczące lokali mieszkalnych dla osób w trudnej sytuacji

Przepisy niniejszego paragrafu dotyczą wynajmu lokalu mieszkalnego (bolig), którym dysponuje podmiot publiczny i który ma być używany przez osoby w trudnej sytuacji na rynku mieszkaniowym (vanskeligstilte på boligmarkedet). Przepisy dotyczą także wynajmu innego lokalu mieszkalnego, który na mocy decyzji organu państwa, okręgu (fylkeskommune) lub gminy jest zarezerwowany dla osób w trudnej sytuacji na rynku mieszkaniowym. Przez osoby w trudnej sytuacji na rynku mieszkaniowym rozumie się osoby, które potrzebują pomocy w uzyskaniu lokalu mieszkalnego z powodu złej sytuacji finansowej, niepełnosprawności, problemów zdrowotnych lub społecznych, słabej znajomości norweskiego rynku mieszkaniowego lub podobnych okoliczności.

Przepisy mają zastosowanie tylko wtedy, gdy najemca (leier) otrzymał pisemną informację, że umowa dotyczy lokalu mieszkalnego, który ma być używany przez osoby w trudnej sytuacji na rynku mieszkaniowym, oraz jakie wyjątki uzgodniono na podstawie niniejszego paragrafu.

Można uzgodnić, że przyjęcie członka gospodarstwa domowego, o którym mowa w § 7-1 zdanie pierwsze, może nastąpić wyłącznie za zgodą wynajmującego (utleier). W takim przypadku odmowa zgody jest możliwa tylko wtedy, gdy uzasadniają to okoliczności związane z rozkładem lub przeznaczeniem lokalu mieszkalnego.

Można uzgodnić, że przyjęcie członka gospodarstwa domowego, o którym mowa w § 7-1 zdanie drugie, oraz podnajem (framleie) części lokalu mieszkalnego, o którym mowa w § 7-3, może nastąpić wyłącznie za zgodą wynajmującego. W takim przypadku odmowa zgody jest możliwa tylko wtedy, gdy lokal (husrom) wyraźnie stanie się przeludniony, albo gdy jest to konieczne ze względu na okoliczności dotyczące danej osoby lub okoliczności związane z rozkładem lub przeznaczeniem lokalu mieszkalnego.

Można uzgodnić, że podnajmu w czasie tymczasowej nieobecności, o którym mowa w § 7-4, można odmówić, jeżeli wynajmujący zaproponuje, że będzie dysponował lokalem mieszkalnym w czasie nieobecności najemcy, a najemca otrzyma prawo do ponownego korzystania z lokalu mieszkalnego po zakończeniu nieobecności.

Jeżeli zachodzą szczególne powody, można zawrzeć umowę najmu na czas określony (tidsbestemt leieavtale) na okres krótszy niż trzy lata bez względu na § 9-3. Nie jest dopuszczalne zawarcie między tymi samymi stronami więcej niż jednej umowy na czas określony dotyczącej tego samego lokalu mieszkalnego na okres krótszy niż wynikający z § 9-3. Jeżeli jednak zachodzą ważkie powody, można zawrzeć kilka umów najmu na czas określony na okres krótszy niż wynikający z § 9-3. Umowę najmu na czas określony zawartą z naruszeniem niniejszych przepisów uważa się za umowę najmu na czas nieokreślony (tidsubestemt leieavtale).

Bez względu na przepisy § 3-7 można uzgodnić, że najemca lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ustępie pierwszym, udzieli wynajmującemu pożyczki, jeżeli wynajmującym jest państwo, okręg (fylkeskommune) lub gmina.