§ 3-1. Wszczęcie postępowania w sprawie negocjacji długów i warunki wszczęcia

Ten paragraf określa, kto wszczyna postępowanie w sprawie negocjacji długów i co się dzieje po jego wszczęciu. Zasadą jest, że sąd rejonowy wszczyna postępowanie, gdy warunki określone w §§ 1-2 do 1-4 są spełnione, a wniosek ma treść wymaganą przez § 2-1. Jeśli jest oczywiste, że warunki są spełnione, komornik może sam się tym zająć.

Organ egzekucyjny (komornik lub sąd) może uzależnić wszczęcie od warunków. Ustawa podaje jako przykład, że najpierw musi zostać przeprowadzona sprzedaż lub wycena majątku. Jeśli warunek ustalił sąd, komornik przekazuje sprawę z powrotem do sądu, gdy warunek zostanie spełniony, a sąd rozstrzyga wtedy, czy postępowanie zostanie wszczęte.

Forma rozstrzygnięcia zależy od tego, kto je wydaje. Sąd wydaje postanowienie sądu, a komornik pisemną decyzję.

Ustęp czwarty dotyczy zażalenia. Jeśli postępowanie wszczął komornik, wierzyciele mogą złożyć zażalenie w ciągu jednego tygodnia od otrzymania zawiadomienia o wszczęciu. Zawiadomienie reguluje § 3-2 ustęp drugi. Jeśli postępowanie zostanie wszczęte pod warunkiem, również dłużnik może złożyć zażalenie lub apelację. Jeśli sąd rejonowy wszczyna postępowanie bez warunków, rozstrzygnięcia nie można zaskarżyć. Przykład wymyślony: dłużnik uzyskuje wszczęcie postępowania, ale tylko pod warunkiem sprzedaży określonego składnika majątku. Dłużnik uważa ten warunek za nieuzasadniony i może wtedy złożyć zażalenie lub apelację, natomiast wierzyciel, który uważa, że komornik wszczął postępowanie zbyt łatwo, musi złożyć zażalenie w krótkim terminie.

Ten paragraf jest pierwszym w rozdziale 3. Zaraz po wszczęciu następuje ogłoszenie (kunngjøring) i wezwanie do zgłaszania roszczeń zgodnie z § 3-2, zabezpieczenie majątku i potrącenia z wynagrodzenia zgodnie z § 3-3, wstrzymanie spłat (betalingsutsettelse) zgodnie z § 3-4 oraz obowiązki dłużnika zgodnie z § 3-5. Sprawa może też zostać umorzona w okresie negocjacji długów (gjeldsforhandlingsperioden) na podstawie § 3-7.