§ 2-7. Kiedy komornik przekazuje sprawę do sądu rejonowego

Ustawa o układzie w sprawie spłaty długów (Gjeldsordningsloven)·LOV-1992-07-17-99

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-7. Przekazanie sprawy do sądu

Jeżeli komornik nie ma sam rozstrzygnąć kwestii otwarcia postępowania w sprawie negocjacji długów, komornik przekazuje sprawę do sądu (retten) w celu wydania takiego rozstrzygnięcia. Sprawa musi być wówczas wystarczająco wyjaśniona i przygotowana, tak aby postępowanie w sprawie negocjacji długów mogło zostać przeprowadzone w ciągu czterech miesięcy. Sprawę przekazuje się do sądu rejonowego dla gminy (kommunen), w której mieszka dłużnik (skyldner). W przypadku dłużników, którzy nie mieszkają w Norwegii, zob. § 1-4 ust. czwarty, oraz dłużników z zastrzeżeniem adresu (adressesperre) w Krajowym Rejestrze Ludności (Folkeregisteret), zob. ustawa o rejestrze ludności (folkeregisterloven) § 10-4, sprawę przekazuje się do sądu rejonowego dla gminy, w której komornik ma siedzibę.
Źródło: Lovdata — Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów) § 2-7

Co to oznacza?

Jeśli komornik nie ma sam rozstrzygnąć, czy otworzyć postępowanie w sprawie negocjacji długów, sprawa trafia do sądu rejonowego. Musi być wtedy na tyle dobrze wyjaśniona i przygotowana, aby negocjacje można było przeprowadzić w ciągu czterech miesięcy. Zazwyczaj sprawa trafia do sądu rejonowego w gminie, w której mieszka dłużnik.

Jeśli dłużnik mieszka poza Norwegią albo ma zastrzeżenie adresu, sprawa trafia zamiast tego do sądu rejonowego w gminie, w której komornik ma siedzibę. Przepis opiera się na obowiązku zbadania sprawy z § 2-3 oraz na § 1-4 ust. czwarty dotyczącym osób mieszkających za granicą. Zastrzeżenie adresu wynika z ustawy o rejestrze ludności § 10-4.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o układzie w sprawie spłaty długów →