§ 2. Do jakich rzeczy stosuje się ustawę?

Ustawę stosuje się do a. zamówienia rzeczy, które mają zostać wytworzone (zakup towaru na zamówienie (tilvirkningskjøp)) b. dostawy (levering) wody c. zakupu wierzytelności lub praw d. umowy z operatorem sieci (nettselskap) o przesył energii elektrycznej e. treści lub usług cyfrowych (digital ytelse), które zgodnie z umową sprzedaży (kjøpsavtale) mają zostać dostarczone razem z rzeczą i są z nią połączone w taki sposób, że są niezbędne do działania rzeczy. Dotyczy to niezależnie od tego, czy treści lub usługi cyfrowe ma dostarczyć sprzedawca (selger), czy osoba trzecia. Jeżeli istnieją wątpliwości, czy dostawa treści lub usług cyfrowych jest objęta umową sprzedaży, przyjmuje się, że są one objęte umową.

Ustawy nie stosuje się do a. zakupu nieruchomości (fast eiendom) b. umowy o wzniesienie budynku lub innej budowli na nieruchomości c. umowy ze sprzedawcą energii (kraftleverandør) o dostawę energii elektrycznej. Rozdział 5 o opóźnieniu (forsinkelse) stosuje się jednak w przypadku opóźnionego rozpoczęcia dostawy energii elektrycznej d. umowy, która zobowiązuje stronę mającą dostarczyć rzecz również do wykonania pracy lub innej usługi, jeżeli stanowi to przeważającą część jej zobowiązań e. umowy o dostawę treści lub usług cyfrowych, które nie są objęte ustępem pierwszym literą e f. zakupu nośników fizycznych, które zgodnie z umową służą wyłącznie jako nośniki treści cyfrowych. §§ 6, 7 i 23 stosuje się jednak do dostawy i roszczeń konsumenta (forbruker) w przypadku opóźnionej dostawy takich nośników fizycznych.

Przez treści lub usługi cyfrowe rozumie się świadczenia, o których mowa w ustawie o treściach i usługach cyfrowych (digitalytelsesloven) § 1 ustęp drugi.