§ 1. Kiedy ustawa ma zastosowanie?

Ustawa ma zastosowanie, gdy jako osoba prywatna (privatperson) kupujesz rzecz od firmy lub od kogoś, kto prowadzi działalność gospodarczą. Nie ma zastosowania, jeśli kupujesz coś od innej osoby prywatnej.

Ustawa o sprzedaży konsumenckiej (forbrukerkjøpsloven)·LOV-2002-06-21-34

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

Ustawa ma zastosowanie do sprzedaży konsumenckiej (forbrukerkjøp), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przez sprzedaż konsumencką rozumie się sprzedaż rzeczy konsumentowi (forbruker), gdy sprzedawca (selger) lub przedstawiciel sprzedawcy działa w ramach działalności gospodarczej.

Przez konsumenta rozumie się osobę fizyczną, która nie działa głównie w ramach działalności gospodarczej.

Przedstawiciel działający w ramach działalności gospodarczej ponosi wraz ze sprzedawcą odpowiedzialność solidarną (solidarisk ansvar) za jego zobowiązania, chyba że konsument zostanie wyraźnie poinformowany, że przedstawiciel działa jedynie jako pośrednik i nie ponosi odpowiedzialności solidarnej ze sprzedawcą. Odpowiedzialność ta nie ma zastosowania, gdy sam sprzedawca działa w ramach działalności gospodarczej.

Ustawa ma zastosowanie do zamiany rzeczy w odpowiednim zakresie.

Źródło: Lovdata — Forbrukerkjøpsloven (ustawa o sprzedaży konsumenckiej) § 1

Co to oznacza?

Ustawa o sprzedaży konsumenckiej to Twoje najważniejsze zabezpieczenie podczas zakupów. Aby ustawa miała zastosowanie, muszą być spełnione dwa warunki.

Po pierwsze, musisz kupować jako konsument. Oznacza to, że kupujesz rzecz dla siebie lub swojego gospodarstwa domowego, a nie dla firmy, którą prowadzisz.

Po drugie, musisz kupować od kogoś, kto prowadzi działalność gospodarczą — firmy, sklepu lub dealera. Jeśli kupujesz używany samochód od dealera samochodowego, ustawa ma zastosowanie. Jeśli kupujesz ten sam samochód od sąsiada, nie ma zastosowania. Wtedy stosuje się ustawę o sprzedaży (kjøpsloven) — a ona daje Ci mniej praw.

Ustawa obejmuje również zamianę — na przykład gdy oddajesz swój stary telefon w rozliczeniu przy zakupie nowego.

Przykład

Kari kupuje używany telewizor na Finn.no. Sprzedawcą jest firma, która zajmuje się odnawianiem i odsprzedażą elektroniki. Ponieważ Kari kupuje telewizor do swojego salonu, a sprzedawcą jest firma, ma zastosowanie ustawa o sprzedaży konsumenckiej. Gdyby Kari kupiła telewizor od studenta, który chciał się go pozbyć, ustawa o sprzedaży konsumenckiej nie miałaby zastosowania.

Częste błędy

  1. Przekonanie, że ustawa o sprzedaży konsumenckiej ma zastosowanie przy zakupach między osobami prywatnymi
  2. Przekonanie, że ustawa ma zastosowanie, gdy kupujesz coś dla swojej jednoosobowej działalności gospodarczej (enkeltpersonforetak)
  3. Zapominanie, że pośrednicy sprzedający w imieniu innych mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności

Co powinieneś zrobić?

Zawsze sprawdzaj, z kim faktycznie zawierasz transakcję. Czy na paragonie jest numer organizacyjny (organisasjonsnummer)? Czy sprzedawca występuje jako firma? Jeśli tak, chroni Cię ustawa o sprzedaży konsumenckiej.

Często zadawane pytania

Czy ustawa ma zastosowanie, jeśli kupuję psa?
Tak. Zwierzęta są z prawnego punktu widzenia traktowane jako „rzeczy”. Jeśli kupujesz psa od profesjonalnego hodowcy, ma zastosowanie ustawa o sprzedaży konsumenckiej. Jeśli kupujesz od osoby prywatnej, ma zastosowanie ustawa o sprzedaży.
Czy ustawa ma zastosowanie, gdy robię zakupy w internecie?
Tak, o ile sklep internetowy kieruje swoją ofertę do norweskich konsumentów, obowiązują te same zasady co w sklepie stacjonarnym — a dodatkowo przysługuje Ci prawo odstąpienia od umowy (angrerett).
Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o sprzedaży konsumenckiej →
Pytania dotyczące tego przepisu
Narzędzia