§ 4-6. Czy bank może odmówić wykonania płatności?

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-6. Odmowa wykonania zlecenia płatniczego

(1) O ile nie postanowiono szczególnie inaczej, dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) nie może odmówić wykonania autoryzowanego zlecenia płatniczego (betalingsoppdrag), jeżeli spełnione są wszystkie warunki umowy rachunku płatnika (betaler). Dotyczy to niezależnie od tego, czy zlecenie płatnicze zostało zainicjowane przez płatnika, w tym za pośrednictwem dostawcy usługi inicjowania płatności (betalingsfullmektig), przez odbiorcę płatności (betalingsmottaker) lub za pośrednictwem odbiorcy płatności.
(2) Jeżeli dostawca usług płatniczych odmawia zainicjowania transakcji płatniczej (betalingstransaksjon) lub wykonania zlecenia płatniczego, klient (kunde) musi zostać o tym niezwłocznie powiadomiony w uzgodniony sposób, najpóźniej w terminie na uznanie rachunku odbiorcy płatności zgodnie z § 4-12. Powiadomienie musi zawierać informację o przyczynie odmowy wykonania zlecenia płatniczego oraz o procedurze poprawienia ewentualnych błędów faktycznych, które doprowadziły do odmowy.
(3) Jeżeli dostawca usług płatniczych odmawia wykonania zlecenia płatniczego, zlecenie płatnicze nie jest uznawane za otrzymane w rozumieniu przepisów o uznaniu rachunku odbiorcy płatności w § 4-12 oraz przepisów o odpowiedzialności dostawcy usług płatniczych za niewykonanie, nienależyte lub opóźnione wykonanie transakcji płatniczych w § 4-28.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-6

Co to oznacza?

Zasada ogólna jest taka, że bank nie może zaniechać wykonania autoryzowanego zlecenia płatniczego, jeśli spełnione są wszystkie warunki Twojej umowy rachunku. Dotyczy to niezależnie od tego, kto zainicjował płatność: Ty sam, dostawca usługi inicjowania płatności działający w Twoim imieniu czy odbiorca płatności. Ustawodawca dopuścił, by inne przepisy przewidywały wyjątki.

Jeśli bank mimo to odmówi, musi Cię niezwłocznie powiadomić w uzgodniony sposób. Powiadomienie musi dotrzeć najpóźniej w terminie na uznanie rachunku odbiorcy zgodnie z § 4-12. Musi ono podawać przyczynę niewykonania zlecenia i wyjaśniać, jak można poprawić błędy faktyczne, które doprowadziły do odmowy. Przykład: odbiorca płatności wysyła autoryzowane obciążenie, a wszystkie warunki umowy rachunku płatnika są spełnione. Bank nie może go wtedy zatrzymać. Jeśli warunki nie są spełnione i bank odmawia, płatnik musi zostać powiadomiony wraz z podaniem przyczyny.

Odmowa ma określony skutek: zlecenie, którego bank odmawia wykonania, nie jest uznawane za otrzymane w odniesieniu do przepisów o uznaniu rachunku odbiorcy w § 4-12 ani w odniesieniu do odpowiedzialności banku za niewykonanie, nienależyte lub opóźnione wykonanie w § 4-28. § 4-12 określa, jaka data może być stosowana do naliczania odsetek, i zobowiązuje bank odbiorcy do uznania rachunku kwotą i udostępnienia jej natychmiast po wpłynięciu do banku. § 4-28 czyni bank płatnika odpowiedzialnym wobec płatnika za prawidłowe wykonanie płatności, które płatnik sam zainicjował.

Ten paragraf jest powiązany z sąsiednimi przepisami. § 4-2 stanowi, że transakcja jest autoryzowana tylko wtedy, gdy płatnik wyraził na nią zgodę. § 4-5 określa, kiedy zlecenie zostało otrzymane, a § 4-7 – kiedy można je anulować. § 4-10 zawiera przepisy o blokowaniu kwot na rachunku przy płatnościach kartą. Zasada bezwzględnego obowiązywania przepisów w § 1-9, § 2-2 o czasie i miejscu płatności, § 4-21 o wynagrodzeniu i opłatach oraz § 4-50 o pieniądzu elektronicznym na drobne kwoty odsyłają do tego paragrafu.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →