§ 4-5. Kiedy uznaje się, że bank otrzymał zlecenie płatnicze?

Ten paragraf określa, kiedy uznaje się, że bank otrzymał zlecenie płatnicze, a ten moment wyznacza kilka terminów w dalszej części ustawy. Twój rachunek nie może zostać obciążony, zanim zlecenie zostanie otrzymane. W dni robocze zlecenie uznaje się za otrzymane w chwili, gdy zostanie dostarczone do Twojego banku lub w nim zarejestrowane. Jeśli dostarczysz je w dniu, który nie jest dniem roboczym, uznaje się je za otrzymane w pierwszym dniu roboczym po nim. Bank może też ustalić termin pod koniec dnia. Jeśli zlecenie wpłynie po tym terminie, uznaje się je za otrzymane w następnym dniu roboczym.

Jeśli uzgodniono, że płatność ma zostać wykonana w określonym dniu, po upływie określonego okresu lub w dniu, w którym udostępnisz pieniądze, zlecenie uznaje się za otrzymane w uzgodnionym dniu. Jeśli ten dzień nie jest dniem roboczym, obowiązuje następny dzień roboczy. Przykład: płatnik rejestruje zlecenie w weekend. Zlecenie uznaje się za otrzymane w pierwszym dniu roboczym po weekendzie i dopiero wtedy rachunek może zostać obciążony.

Moment otrzymania zlecenia jest punktem wyjścia dla powiązanych przepisów. § 4-7 stanowi, że płatnik co do zasady nie może anulować zlecenia po tym, jak bank je otrzymał. § 4-2 stanowi, że transakcja jest autoryzowana tylko wtedy, gdy płatnik wyraził na nią zgodę. § 4-3 pozwala płatnikowi upoważnić odbiorcę płatności (betalingsmottaker) do serii poleceń zapłaty (direktebelastning), a § 4-4 określa wymagania dotyczące stałych zleceń płatniczych. § 4-6 zabrania bankowi odmowy wykonania autoryzowanego zlecenia, gdy spełnione są warunki umowy rachunku (kontoavtale). § 4-9 pozwala Tobie i bankowi uzgodnić limity kwotowe dla instrumentu płatniczego (betalingsinstrument), a § 4-8 zawiera przepisy o potwierdzaniu dostępności środków na rachunku.

Do tego paragrafu odsyłają także § 2-2 o czasie i miejscu płatności oraz § 3-30 o informacjach dotyczących korzystania z usług płatniczych (betalingstjeneste). Odsyła do niego również przepis o bezwzględnie obowiązującym charakterze ustawy w § 1-9.