§ 4-7. Wstrzymanie płatności: terminy anulowania zlecenia płatniczego (betalingsoppdrag)

Podstawowa zasada jest taka, że jako płatnik nie możesz wycofać zlecenia płatności, gdy Twój bank już je otrzymał. Od tej zasady pozostała część paragrafu przewiduje kilka wyjątków. O tym, kiedy zlecenie uznaje się za otrzymane, decyduje § 4-5.

Jeśli płatność została zainicjowana przez odbiorcę płatności lub za jego pośrednictwem, na przykład w ramach uzgodnionego pobierania środków, nie możesz jej anulować po tym, jak odbiorca otrzymał zgodę na jej wykonanie. Wyjątkiem jest jednak polecenie zapłaty: możesz je anulować najpóźniej w dniu roboczym poprzedzającym uzgodniony dzień obciążenia rachunku. Jeśli dostawca usługi inicjowania płatności otrzymał zgodę na zainicjowanie płatności, nie możesz jej już potem anulować. Jeśli zlecenie nie ma być wykonane od razu, możesz je anulować do końca dnia roboczego poprzedzającego dzień obciążenia rachunku. Przykład: płatnik ma polecenie zapłaty, którego termin płatności przypada na określony dzień.

Po upływie terminów zlecenie można anulować tylko wtedy, gdy uzgodniłeś to z bankiem. W przypadku płatności zainicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem albo przez dostawcę usługi inicjowania płatności wymagana jest dodatkowo zgoda odbiorcy. Bank może pobrać opłatę za anulowanie tylko wtedy, gdy zostało to uzgodnione w umowie rachunku.

Ten paragraf należy czytać razem z sąsiednimi przepisami. § 4-5 określa, kiedy zlecenie uznaje się za otrzymane, a § 4-3 pozwala płatnikowi upoważnić odbiorcę do serii poleceń zapłaty. § 4-4 określa wymagania dotyczące stałych zleceń płatniczych. Zgodnie z § 4-6 bank nie może odmówić wykonania zatwierdzonego zlecenia, jeśli warunki umowy rachunku są spełnione. § 4-11 określa terminy, w jakich bank musi przekazać środki. § 4-2 dotyczący zgody odsyła do tego paragrafu.