§ 4-3. Upoważnienie odbiorcy do pobierania pieniędzy z Twojego rachunku (polecenie zapłaty)

Ten paragraf pozwala płatnikowi upoważnić odbiorcę do wielokrotnego pobierania pieniędzy z rachunku płatnika. Takie pobrania nazywa się poleceniami zapłaty, a upoważnienie – upoważnieniem do polecenia zapłaty (direktebelastningsfullmakt). Upoważnienie musi mieć formę pisemną. Musi jasno określać, kto jest odbiorcą i który rachunek może zostać obciążony. Musi też zawierać limit kwoty, jaką łącznie można pobrać, oraz okres, którego ten limit dotyczy. Na koniec musi zawierać zgodę płatnika na pobrania.

Płatnik musi sam pisemnie zawiadomić swój bank o upoważnieniu. Bank ma obowiązek kontrolny: przed każdym poleceniem zapłaty musi sprawdzić, czy otrzymał zawiadomienie o upoważnieniu i czy obciążenie mieści się w granicach upoważnienia. Odbiorca nie może więc pobierać pieniędzy, zanim bank nie dowie się o umowie.

Płatnik może w każdej chwili odwołać zgodę na transakcje, które nie zostały jeszcze zainicjowane, lub zmienić inne elementy upoważnienia. O zmianie lub odwołaniu zawiadamia się pisemnie albo w uzgodniony sposób. Bank musi zadbać, aby obciążenia ustały albo zmiany zaczęły obowiązywać najpóźniej w dniu roboczym po otrzymaniu zawiadomienia. Przykład: płatnik chce wstrzymać pobrania na rzecz odbiorcy, zawiadamia bank, a bank musi wtedy zadbać, aby pobrania ustały najpóźniej w dniu roboczym po otrzymaniu wiadomości.

Ustęp piąty przewiduje wyjątek dla przepisów UE o silnym uwierzytelnianiu klienta (dodatkowej, bezpiecznej identyfikacji klienta) oraz dla przepisów o poleceniach zapłaty w euro. Te ostatnie są częścią prawa norweskiego na podstawie Porozumienia EOG (EØS). Jeżeli takie przepisy idą dalej, mają pierwszeństwo przed ustępami od pierwszego do czwartego.

Paragraf opiera się na zasadzie zgody z § 4-2: płatność jest autoryzowana tylko wtedy, gdy płatnik wyraził zgodę. Stałe zlecenie płatnicze (betalingsoppdrag) z § 4-4 musi zawierać ten sam rodzaj informacji. Obowiązek banku do wykonania autoryzowanych zleceń określa § 4-6, a możliwość anulowania zlecenia płatniczego – § 4-7. Limity kwot dla instrumentów płatniczych (betalingsinstrument), które są czymś innym niż limit kwoty w upoważnieniu, określa § 4-9.