§ 4-21. Za co bank może, a za co nie może pobierać opłat

Ten przepis określa granice tego, za co bank może pobierać opłaty. Ustęp pierwszy zawiera zasadę główną: żadnych opłat ani innego wynagrodzenia ponad to, co zostało uzgodnione z klientem. Ustęp drugi dotyczy opłat bieżących: można je pobierać tylko za okres do chwili wypowiedzenia umowy.

Ustęp trzeci wymienia sytuacje, w których dostawca usług płatniczych nie może pobierać opłat. Dotyczy to wydania projektu umowy rachunku oraz wypowiedzenia przez klienta umowy rachunku zawartej na czas nieokreślony lub na dłużej niż sześć miesięcy, jeśli wypowiedzenie następuje po upływie sześciu miesięcy. Wyjątkiem są umowy z okresem związania zgodnie z § 4-44, w których środki są związane na określony czas na innych rachunkach niż rachunki płatnicze (betalingskonto). Bank nie może też pobierać opłaty za przyjęcie zgłoszenia od klienta zgodnie z § 4-23 ust. 2, na przykład w razie utraty lub kradzieży, ale może żądać pokrycia bezpośrednich kosztów wymiany instrumentu płatniczego. Wreszcie nie można pobierać opłaty za powiadomienie o odmowie wykonania usługi lub zlecenia, chyba że uzgodniono inaczej, odmowa nie wynika z przyczyn leżących po stronie usługodawcy i jest obiektywnie uzasadniona, zob. § 4-6.

Podstawą jest § 3-1 ust. 5: usługodawca nie może żądać odrębnego wynagrodzenia za wypełnianie obowiązków informacyjnych lub obowiązków powiadamiania wynikających z ustawy. Jeśli zostało to uzgodnione, można jednak pobierać rozsądne opłaty odpowiadające rzeczywistym kosztom za dodatkowe lub częstsze informacje albo za przekazywanie informacji w inny sposób. § 3-25 lit. a daje klientowi prawo do niezobowiązującego otrzymania projektu umowy. § 4-44 stanowi, że okres wypowiedzenia dla konsumenta (forbruker) w przypadku rachunku z okresem związania nie może przekraczać trzech miesięcy, a umowa może dawać bankowi prawo do pokrycia straty lub do standardowej opłaty w razie wypowiedzenia w okresie związania.

Roczne zestawienie z § 4-20 pokazuje, jakie opłaty zostały naliczone, a § 4-22 nie pozwala na pobranie opłaty za przekroczenie salda (overtrekk), gdy klient działał w dobrej wierze i z należytą starannością.

Przykład: klient wypowiada umowę rachunku zawartą na czas nieokreślony po upływie ponad sześciu miesięcy. Dostawca usług płatniczych nie może pobrać opłaty za wypowiedzenie. Jeśli klient płaci opłatę bieżącą, można jej żądać tylko do chwili wypowiedzenia umowy.