§ 3-7. Ciężar dowodu (bevisbyrde), gdy klient (kunde) kwestionuje płatność

Ten paragraf dotyczy sporów o płatności. Jeśli klient zaprzecza, że zatwierdził wykonaną płatność, lub uważa, że została ona wykonana nieprawidłowo, ciężar dowodu (obowiązek przedstawienia dowodów) spoczywa na dostawcy usług płatniczych. Bank lub inna firma płatnicza musi wykazać, że płatność została uwierzytelniona (sprawdzono tożsamość osoby, która ją zleciła), że została prawidłowo zarejestrowana i zaksięgowana oraz że nie miała na nią wpływu awaria techniczna ani inne błędy w usłudze.

Jeśli płatność została zainicjowana przez dostawcę usługi inicjowania płatności, odpowiedzialność jest podzielona. Wtedy to ten dostawca musi udowodnić, że płatność została uwierzytelniona i prawidłowo zarejestrowana oraz że awaria lub błędy w jego własnej usłudze nie miały znaczenia. Dotyczy to zakresu jego własnej odpowiedzialności.

Ustęp trzeci dotyczy tego, jak wiele dowodzi użycie instrumentu płatniczego (na przykład karty). Jeśli dostawca usług płatniczych zarejestrował użycie instrumentu, samo to nie wystarcza, aby wykazać, że płatnik zatwierdził płatność. Nie wystarcza to również, aby wykazać, że płatnik naruszył swoje obowiązki, działając w sposób oszukańczy, umyślnie lub z rażącym niedbalstwem. Chodzi o obowiązki określone w § 4-23 ust. 1 i § 4-24 ust. 1. Kto twierdzi, że doszło do takich naruszeń, musi przedstawić dokumentację. Dotyczy to zarówno banku, jak i ewentualnego dostawcy usługi inicjowania płatności.

Ustęp czwarty zaostrza wymogi dowodowe, gdy klient jest konsumentem. Aby stwierdzić, że konsument zatwierdził płatność albo świadomie naruszył swoje obowiązki, wymagana jest kwalifikowana przewaga prawdopodobieństwa. Zwykła przewaga prawdopodobieństwa nie wystarcza.

Ten przepis jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3-5, zgodnie z którym co do zasady ciężar dowodu spoczywa na tym, kto ma najlepszą możliwość zabezpieczenia dowodów. Analogiczny przepis dotyczący elektronicznego zawierania umów znajduje się w § 3-6. Zgodnie z § 4-23 klient musi korzystać z rachunku i instrumentu zgodnie z warunkami oraz podejmować rozsądne środki ostrożności w celu ochrony osobistych danych zabezpieczających. Zgodnie z § 4-24 klient musi ponadto bez zbędnej zwłoki zgłosić utratę, kradzież lub nieuprawnione użycie. Klient, który chce, aby płatność została skorygowana, musi to zgłosić najpóźniej 13 miesięcy po obciążeniu rachunku, ale termin ten nie obowiązuje, jeśli bank nie przekazał klientowi wymaganych przez ustawę informacji o płatności.

Przykład: Klient twierdzi, że płatność nie została przez niego zatwierdzona. Bank powołuje się jedynie na to, że użyto instrumentu płatniczego. To nie wystarcza.