§ 3-6. Kto musi udowodnić, że umowa podpisana elektronicznie jest ważna

Ten paragraf przenosi ciężar dowodu (ryzyko, że trzeba będzie coś udowodnić) na usługodawcę, gdy klient kwestionuje umowę zawartą przy użyciu podpisu elektronicznego. Jeśli właściciel podpisu zaprzecza, że wyraził zgodę, lub twierdzi, że umowa nie została ważnie zawarta, usługodawca musi udowodnić, że zawarcie umowy zostało uwierzytelnione (sprawdzono tożsamość), zweryfikowane (sprawdzono, że podpis jest ważny) i prawidłowo zarejestrowane oraz że awaria techniczna ani inne błędy nie miały wpływu.

Ustęp drugi dzieli odpowiedzialność, gdy wykorzystano kwalifikowaną usługę walidacji. Wtedy to kwalifikowany dostawca usługi zaufania musi, w swoim zakresie odpowiedzialności, udowodnić, że podpis został prawidłowo zweryfikowany zgodnie z rozporządzeniem UE o identyfikacji elektronicznej i że żadna awaria techniczna nie miała na niego wpływu.

Ustęp trzeci sprawia, że samo użycie podpisu nie przesądza sprawy. To, że dane do składania podpisu faktycznie zostały użyte, nie wystarcza samo w sobie, aby udowodnić, że posiadacz podpisu wyraził zgodę albo że działał w sposób oszukańczy, umyślny lub z rażącym niedbalstwem. Jeśli usługodawca, ewentualnie kwalifikowany dostawca, chce twierdzić, że doszło do takiego działania, musi przedstawić dokumentację. Ustęp czwarty daje konsumentom dodatkową ochronę: aby udowodnić, że konsument wyraził zgodę albo w sposób oszukańczy lub umyślnie naruszył obowiązki z § 3-19, konieczne jest osiągnięcie kwalifikowanej przewagi prawdopodobieństwa (wymóg surowszy niż zwykła przewaga).

Ten paragraf jest przepisem szczególnym wobec ogólnej zasady dotyczącej ciężaru dowodu w § 3-5, która nakłada ciężar dowodu na stronę mającą największe możliwości i powody, aby zabezpieczyć dowody. Ma on przepis bliźniaczy w § 3-7 dotyczący transakcji płatniczych (betalingstransaksjoner), zgodnie z którym dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) musi udowodnić, że transakcja została uwierzytelniona, prawidłowo zarejestrowana i zaksięgowana oraz nie została dotknięta awarią techniczną. Pojęcia posiadacza podpisu i dostawcy są zdefiniowane w § 3-16, a obowiązki, które posiadacz podpisu mógł naruszyć, znajdują się w § 3-19. § 3-21 pozwala złagodzić odpowiedzialność posiadacza podpisu w ramach udziału własnego (egenandel). Spośród sąsiednich przepisów § 3-9 stanowi, że umowy co do zasady zawiera się na piśmie, a § 3-2 dotyczy wiadomości elektronicznych.

Przykład: klientka twierdzi, że nigdy nie podpisała wniosku o kredyt. Usługodawca nie może poprzestać na wykazaniu, że podpis został użyty. Usługodawca musi udokumentować cały łańcuch od identyfikacji do rejestracji, a samo użycie podpisu nie dowodzi, że klientka wyraziła zgodę.