§ 3-16. Podpis elektroniczny: pojęcia i zakres stosowania

Ten paragraf wyjaśnia cztery pojęcia używane w §§ 3-17 do 3-21. Podpis elektroniczny oznacza tu podpis kwalifikowany w rozumieniu przepisów UE o identyfikacji elektronicznej, a nie każdy podpis cyfrowy. Posiadacz podpisu to osoba fizyczna, która ma prawo złożyć podpis, nigdy firma. Dostawca to dostawca usług zaufania, którego organ nadzoru zatwierdził jako kwalifikowanego. Nadużycie oznacza, że dane do składania podpisu zostały utracone, skradzione lub bezprawnie przejęte przez inne osoby.

Ustęp drugi rozszerza zakres stosowania: §§ 3-17 do 3-21 stosuje się odpowiednio, gdy osoby prawne tworzą pieczęcie elektroniczne. Ustęp trzeci pozwala rządowi postanowić w rozporządzeniu, że ten paragraf oraz §§ 3-17 i 3-18 mają w całości lub w części stosować się również do innych rozwiązań w zakresie podpisu elektronicznego.

Pojęcia te są używane w kolejnych paragrafach. § 3-17 zobowiązuje dostawcę do poinformowania posiadacza podpisu, jak zgłaszać nadużycie, do zapewnienia, że zgłoszenie można przyjąć o każdej porze, oraz do wstrzymania dalszego używania podpisu natychmiast po otrzymaniu zgłoszenia. Dostawca musi też potwierdzić na piśmie otrzymanie zgłoszenia i być w stanie to udokumentować przez co najmniej 18 miesięcy. § 3-18 wymaga, aby usługodawca (tjenesteyter), który oferuje podpisy, udostępniał łatwo dostępne informacje o zgłaszaniu. § 3-19 dotyczy obowiązków posiadacza podpisu, m.in. ochrony indywidualnych danych zabezpieczających. § 3-20 ogranicza odpowiedzialność odszkodowawczą (erstatning) poprzez udział własny (egenandel), a § 3-21 umożliwia złagodzenie odpowiedzialności posiadacza podpisu w zakresie udziału własnego.

Przykład: Posiadacz podpisu użył podpisu do zawarcia umowy finansowej (finansavtale) z usługodawcą. Pojęcie „dostawca” odnosi się wtedy do dostawcy samego rozwiązania do podpisu, a nie do usługodawcy. To rozróżnienie jest ważne, ponieważ dostawca i usługodawca mają różne obowiązki według §§ 3-17 i 3-18.