§ 3-54. Organ rozpatrywania skarg (klageorgan) w sporach między klientem (kunde) a usługodawcą (tjenesteyter)

Ten paragraf stanowi podstawę do tego, aby spory między klientami a usługodawcami mogły być rozwiązywane poza sądami. Rząd może zatwierdzić organ rozpatrywania skarg, jeżeli został on utworzony na podstawie porozumienia między usługodawcami lub ich organizacjami z jednej strony a organizacjami reprezentującymi klientów z drugiej. Zatwierdzenie jest więc możliwością, a nie obowiązkiem, a organ opiera się na porozumieniu między uczestnikami rynku.

Rząd może też wydać rozporządzenie dotyczące działalności organu rozpatrywania skarg. Rozporządzenie może określić, kto może wnosić sprawy i jakie warunki muszą być spełnione, aby sprawa została rozpatrzona. Może ono uregulować, jakie skutki ma rozpatrzenie sprawy między stronami, między innymi w relacji do sądów, oraz jaką wykonalność i prawomocność mają rozstrzygnięcia. Może określić, jak to rozwiązywanie sporów ma się do innych przepisów o rozpatrywaniu sporów. Wreszcie może ustanowić obowiązek informacyjny usługodawcy wobec klientów.

Ten paragraf jest ostatnim etapem w ścieżce skargowej. Obowiązek informowania o rozwiązywaniu sporów i organie rozpatrywania skarg reguluje § 3-26, który jest wymieniony jako paragraf odsyłający do tego przepisu. To samo dotyczy § 3-8 o zakończeniu umowy oraz § 4-40 o obowiązku informacyjnym przy przeniesieniu rachunku (kontobytte).

Przykład z użyciem ról z ustawy: klient i usługodawca się nie zgadzają, a usługodawca odrzucił skargę. Jeżeli istnieje zatwierdzony organ rozpatrywania skarg, klient może wnieść tam sprawę do rozpatrzenia, zgodnie z przepisami ewentualnie wydanymi w rozporządzeniu. To, jakie sprawy mogą zostać przyjęte i jakie skutki ma rozstrzygnięcie, zależy od rozporządzenia.