§ 3-38. Informacje o pośrednictwie finansowym (finansoppdrag) i doradztwie
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Klient ma prawo wiedzieć, kogo reprezentuje firma pośrednicząca i czy jest niezależna.
- Należy poinformować o zakresie doradztwa i o tym, z usług których usługodawców (tjenesteyter) firma korzysta.
- Klient ma prawo wiedzieć, w jaki sposób ustalane i płacone jest wynagrodzenie.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 3-38. Informacje o pośrednictwie finansowym
- czy firma pośrednicząca działa jako niezależny pośrednik
- czy firma pośrednicząca, wykonując pośrednictwo finansowe, reprezentuje klienta czy usługodawcę
- czy pośrednictwo finansowe dotyczy doradztwa opartego na analizie większości dostępnych na rynku usług finansowych (finansiell tjeneste) w kategorii produktów, której dotyczy zlecenie, czy też na analizie mniejszej, ale wystarczającej liczby usług finansowych, a także co to oznacza dla klienta
- nazwę usługodawcy, jeżeli firma pośrednicząca jest umownie zobowiązana do pośredniczenia w usługach finansowych w imieniu jednego lub kilku usługodawców
- jeżeli pośrednictwo finansowe nie jest objęte literą b ani c, nazwę usługodawcy lub usługodawców, z których usług firma pośrednicząca może korzystać lub faktycznie korzysta przy wykonywaniu pośrednictwa finansowego
- jeżeli informacje te nie zostały wyraźnie przekazane zgodnie z § 3-28, w jaki sposób ustalane jest wynagrodzenie i inne korzyści ekonomiczne, które firma pośrednicząca i dany pracownik otrzymują w związku z pośrednictwem finansowym, w tym czy wynagrodzenie ma charakter prowizyjny, wysokość takiego wynagrodzenia i metodę jego obliczania, a także czy klient ma zapłacić wynagrodzenie bezpośrednio, czy też jest ono wliczone w cenę usługi finansowej oferowanej w ramach pośrednictwa finansowego.
Co to oznacza?
Ten paragraf dotyczy pośrednictwa finansowego, czyli sytuacji, w której firma pośrednicząca oferuje usługi finansowe innych podmiotów lub doradza w ich sprawie. Klient ma prawo wiedzieć, czy firma jest niezależnym pośrednikiem i kogo reprezentuje, wykonując zlecenie: klienta czy usługodawcę. W przypadku doradztwa klient ma prawo wiedzieć, czy porady opierają się na szerokiej analizie ofert dostępnych na rynku, czy na mniejszym wyborze, oraz co to dla niego oznacza.
Najwięcej miejsca poświęcono kwestii pieniędzy. Klient ma prawo wiedzieć, w jaki sposób firma i pracownik otrzymują wynagrodzenie za zlecenie: czy wynagrodzenie ma charakter prowizyjny (zależy od tego, co zostanie sprzedane), jaka jest jego wysokość i jak się je oblicza, a także czy klient płaci je sam, czy też jest ono częścią ceny usługi. Jeżeli firma jest umownie zobowiązana do pośredniczenia na rzecz określonych usługodawców, klient ma otrzymać ich nazwy, a w pozostałych przypadkach nazwy tych, z których usług firma może korzystać lub faktycznie korzysta.
Przepisy dotyczą pośrednictwa finansowego, o którym mowa w § 3-22 ustęp drugi. Tam doprecyzowano, że mają one zastosowanie niezależnie od formy sprzedaży, ale nie do zleceń objętych już ustawą o obrocie papierami wartościowymi (verdipapirhandelloven), ustawą o funduszach inwestycyjnych (verdipapirfondloven) lub ustawą o finansowaniu społecznościowym (folkefinansieringsloven). Informacji o wynagrodzeniu nie trzeba podawać ponownie, jeżeli zostały już przekazane zgodnie z § 3-28 o kosztach. Zgodnie z § 3-28 klient ma ponadto otrzymać informację o łącznej kwocie i poszczególnych pozycjach tego, co należy zapłacić usługodawcy.
Przykład: Klient prosi firmę pośredniczącą o pomoc w wyborze usługi finansowej. Przed zawarciem umowy o zlecenie firma musi poinformować, czy działa niezależnie, kogo reprezentuje, jak szeroko porównała oferty na rynku i w jaki sposób sama otrzymuje wynagrodzenie. Paragraf ten należy do przepisów o obowiązku informacyjnym na podstawie § 3-22, obok § 3-37 o leasingu (leiefinansiering) i § 3-39 o ofertach składanych w rozmowie telefonicznej.