§ 42. Gwarancja turystyczna dla imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych

Pakkereiseloven (ustawa o imprezach turystycznych)·LOV-2018-06-15-32

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 42. Gwarancja turystyczna dla imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych itd.

Organizator wnosi gwarancję turystyczną dla imprez turystycznych. W przypadku powiązanych usług turystycznych przedsiębiorca, który pośredniczy w ich sprzedaży, wnosi gwarancję turystyczną dla tych usług turystycznych (reisetjeneste), za które otrzymuje płatność. Przedsiębiorcy płacą także opłatę roczną na rzecz Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych.
Przez gwarancję turystyczną rozumie się gwarancję wystawioną przez bank lub zakład ubezpieczeń na rzecz Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych. Bank lub zakład ubezpieczeń zobowiązuje się wypłacić Norweskiemu Funduszowi Gwarancji Turystycznych na żądanie kwotę nieprzekraczającą sumy gwarancji. Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych może zgodzić się na wniesienie innego wystarczającego zabezpieczenia.
Jeżeli przedsiębiorca ma siedzibę w innym państwie będącym stroną Porozumienia EOG (EØS-avtalen), gwarancja wniesiona w tym państwie jest traktowana na równi z gwarancją turystyczną, o której mowa w ustępie drugim. Na żądanie Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych musi być możliwe udokumentowanie, że wniesiono wystarczającą gwarancję.
Źródło: Lovdata — Pakkereiseloven (ustawa o imprezach turystycznych) § 42

Co to oznacza?

Ten przepis wymaga, aby organizatorzy imprez turystycznych wnosili gwarancję turystyczną. Gwarancja turystyczna to zabezpieczenie, dzięki któremu podróżny (reisende) odzyska pieniądze, jeśli przedsiębiorca ogłosi upadłość (konkurs). W przypadku powiązanych usług turystycznych obowiązek ten dotyczy tego, kto pośredniczy w ich sprzedaży, ale tylko w odniesieniu do usług, za które sam pobiera płatność. Ponadto przedsiębiorcy płacą opłatę roczną na rzecz Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych.

Gwarancja działa tak: bank lub zakład ubezpieczeń wystawia ją na rzecz Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych. Bank lub zakład zobowiązuje się wypłacić funduszowi pieniądze na żądanie, do wysokości kwoty gwarancji. Fundusz może też przyjąć inne wystarczające zabezpieczenie, więc gwarancja nie musi być koniecznie gwarancją bankową.

Jeśli przedsiębiorca ma siedzibę w innym państwie EOG, gwarancja wniesiona w tym państwie jest traktowana na równi z norweską gwarancją turystyczną. Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych może zażądać dokumentów potwierdzających, że gwarancja jest wystarczająca.

Przykład: Organizator sprzedaje imprezy turystyczne i ogłasza upadłość przed wyjazdem. Ponieważ organizator wniósł gwarancję turystyczną, Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych może zażądać wypłaty kwoty gwarancji od banku lub zakładu ubezpieczeń. To, co podróżni mogą otrzymać, wynika z § 43.

Ten przepis otwiera rozdział o gwarancji turystycznej. § 43 określa, co gwarancja ma pokrywać, a § 44 – jak wysoka musi być. § 45 reguluje, jak zgłasza się roszczenia z gwarancji, a § 46 powierza Norweskiemu Funduszowi Gwarancji Turystycznych zarządzanie systemem i kontrolę, czy przedsiębiorcy wnoszą wystarczającą gwarancję. Ministerstwo (departementet) może wydawać rozporządzenia (forskrift) dotyczące tego systemu na podstawie § 47. Do tego przepisu odsyłają zasady dotyczące wymogów informacyjnych (§ 39) i skutków naruszenia niektórych obowiązków (§ 40), a także § 51 o egzekwowaniu przepisów (håndheving).

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o imprezach turystycznych →
Pytania dotyczące tego przepisu