§ 47. Rozporządzenia dotyczące systemu gwarancji turystycznych
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Ministerstwo (departementet) może wydawać rozporządzenia (forskrift) dotyczące organizacji funduszu, wysokości gwarancji (garanti), wyjątków i opłaty rocznej (årsgebyr).
- Rozporządzenie może też uzupełniać zasady wdrażania systemu, między innymi wymóg złożenia gwarancji przed rozpoczęciem marketingu.
- Rozporządzenie może regulować współpracę funduszu z innymi punktami kontaktowymi.
- Ten przepis jest upoważnieniem, a nie samymi zasadami dotyczącymi gwarancji.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 47. Rozporządzenia dotyczące systemu gwarancji turystycznych
Co to oznacza?
Ten przepis daje ministerstwu uprawnienie do uzupełniania zasad dotyczących gwarancji w rozporządzeniu (przepisach wydawanych przez rząd lub ministerstwo na podstawie ustawy). Ustawa wyznacza ramy. Szczegóły tego, jak system działa na co dzień, mogą więc znajdować się w rozporządzeniach. Przepis ma trzy ustępy, a każdy z nich wskazuje odrębny obszar, który mogą obejmować rozporządzenia.
Ustęp pierwszy dotyczy funduszu i finansów. Ministerstwo może wydać przepisy o tym, jak Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych jest zorganizowany i prowadzony, jak wysoka ma być gwarancja, o wyjątkach od obowiązku złożenia gwarancji oraz o wysokości opłaty rocznej. Ustęp drugi to szersza podstawa prawna dla wszystkiego, co jest potrzebne do wdrożenia systemu. Wymieniono tu w szczególności, że rozporządzenie może wymagać złożenia gwarancji, zanim rozpocznie się marketing imprez turystycznych i niektórych usług turystycznych. Ustęp trzeci dotyczy współpracy administracyjnej funduszu z innymi punktami kontaktowymi.
Ten przepis trzeba czytać razem z resztą rozdziału 8. Obowiązek złożenia gwarancji i opłata roczna wynikają z § 42. To, co obejmuje gwarancja, określa § 43, a § 44 wymaga, aby gwarancja w każdym momencie wystarczała na pokrycie obrotu objętego obowiązkiem gwarancyjnym. Upoważnienie do wydania rozporządzenia w sprawie wysokości gwarancji pozwala ministerstwu określić, jak się to oblicza. Procedura zgłaszania roszczeń, w tym termin sześciu miesięcy, jest opisana w § 45. Rola funduszu jako administratora, organu kontrolnego i punktu kontaktowego wynika z § 46.
Przykład: ministerstwo chce, aby organizator (arrangør) nie mógł prowadzić marketingu imprez turystycznych, zanim gwarancja nie zostanie złożona. Ustęp drugi pozwala wprowadzić taki wymóg w rozporządzeniu.
Ten przepis jest upoważnieniem, a nie regułą, która bezpośrednio coś nakazuje. To, co faktycznie obowiązuje przedsiębiorców (næringsdrivende), zależy od tego, co ministerstwo ustaliło w rozporządzeniu w tych ramach.
- § 42Gwarancja turystyczna dla imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych
- § 43Co obejmuje gwarancja turystyczna
- § 44Wysokość gwarancji turystycznej
- § 45Procedura wypłaty z gwarancji turystycznej
- § 46Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych: zadania, nakazy i pokrycie