§ 47. Rozporządzenia dotyczące systemu gwarancji turystycznych

Ustawa o imprezach turystycznych (Pakkereiseloven)·LOV-2018-06-15-32

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 47. Rozporządzenia dotyczące systemu gwarancji turystycznych

Ministerstwo może w rozporządzeniu wydać szczegółowe przepisy dotyczące organizacji i działalności Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych (Reisegarantifondet), wysokości gwarancji turystycznej (reisegaranti), możliwości wprowadzania wyjątków od obowiązku złożenia gwarancji oraz kwot, jakie podmioty zobowiązane do złożenia gwarancji mają płacić tytułem opłaty rocznej.
Ministerstwo może w rozporządzeniu wydać pozostałe przepisy dotyczące uzupełnienia i wdrożenia systemu gwarancji turystycznych, w tym dotyczące wymogu złożenia gwarancji jako warunku marketingu imprez turystycznych (pakkereise) oraz usług turystycznych (reisetjeneste), które mogą wchodzić w skład powiązanych usług turystycznych (sammensatt reisearrangement).
W rozporządzeniu można także wydać przepisy dotyczące współpracy administracyjnej Norweskiego Funduszu Gwarancji Turystycznych z innymi punktami kontaktowymi.
Źródło: Lovdata — Pakkereiseloven (ustawa o imprezach turystycznych) § 47

Co to oznacza?

Ten przepis daje ministerstwu uprawnienie do uzupełniania zasad dotyczących gwarancji w rozporządzeniu (przepisach wydawanych przez rząd lub ministerstwo na podstawie ustawy). Ustawa wyznacza ramy. Szczegóły tego, jak system działa na co dzień, mogą więc znajdować się w rozporządzeniach. Przepis ma trzy ustępy, a każdy z nich wskazuje odrębny obszar, który mogą obejmować rozporządzenia.

Ustęp pierwszy dotyczy funduszu i finansów. Ministerstwo może wydać przepisy o tym, jak Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych jest zorganizowany i prowadzony, jak wysoka ma być gwarancja, o wyjątkach od obowiązku złożenia gwarancji oraz o wysokości opłaty rocznej. Ustęp drugi to szersza podstawa prawna dla wszystkiego, co jest potrzebne do wdrożenia systemu. Wymieniono tu w szczególności, że rozporządzenie może wymagać złożenia gwarancji, zanim rozpocznie się marketing imprez turystycznych i niektórych usług turystycznych. Ustęp trzeci dotyczy współpracy administracyjnej funduszu z innymi punktami kontaktowymi.

Ten przepis trzeba czytać razem z resztą rozdziału 8. Obowiązek złożenia gwarancji i opłata roczna wynikają z § 42. To, co obejmuje gwarancja, określa § 43, a § 44 wymaga, aby gwarancja w każdym momencie wystarczała na pokrycie obrotu objętego obowiązkiem gwarancyjnym. Upoważnienie do wydania rozporządzenia w sprawie wysokości gwarancji pozwala ministerstwu określić, jak się to oblicza. Procedura zgłaszania roszczeń, w tym termin sześciu miesięcy, jest opisana w § 45. Rola funduszu jako administratora, organu kontrolnego i punktu kontaktowego wynika z § 46.

Przykład: ministerstwo chce, aby organizator (arrangør) nie mógł prowadzić marketingu imprez turystycznych, zanim gwarancja nie zostanie złożona. Ustęp drugi pozwala wprowadzić taki wymóg w rozporządzeniu.

Ten przepis jest upoważnieniem, a nie regułą, która bezpośrednio coś nakazuje. To, co faktycznie obowiązuje przedsiębiorców (næringsdrivende), zależy od tego, co ministerstwo ustaliło w rozporządzeniu w tych ramach.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o imprezach turystycznych →