§ 46. Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych (Reisegarantifondet): zadania, nakazy i pokrycie roszczeń

Ten przepis nadaje Norweskiemu Funduszowi Gwarancji Turystycznych trzy zadania. Fundusz prowadzi sam system gwarancji. Sprawdza też, czy przedsiębiorcy ustanowili wystarczająco wysoką gwarancję. Trzecim zadaniem jest pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego. Fundusz jest więc zarówno zarządcą systemu, jak i organem nadzoru nad nim.

Fundusz ma też narzędzie działania: może wydawać nakazy. Nakaz musi być niezbędny do tego, aby przepisy o gwarancji turystycznej były przestrzegane. Jeśli ktoś nie zgadza się z nakazem, może złożyć odwołanie. Odwołanie trafia do ministerstwa, a nie do samego funduszu. Możliwość odwołania zapewnia więc zewnętrzną kontrolę nad tym, jak fundusz korzysta ze swoich uprawnień.

Ostatni ustęp wyznacza granicę odpowiedzialności funduszu. Fundusz przyjmuje wyłącznie roszczenia wobec przedsiębiorców, którzy rzeczywiście złożyli gwarancję wymaganą przez ustawę. Przykład: organizator (arrangør) powinien był złożyć gwarancję, ale tego nie zrobił. Wtedy podróżni (reisende) nie mogą liczyć na pokrycie przez fundusz roszczeń wobec tego właśnie organizatora. Jest to przykład wymyślony, który posługuje się wyłącznie rolami z ustawy.

Ten przepis trzeba czytać razem z resztą rozdziału 8. § 42 stanowi, że organizator musi złożyć gwarancję turystyczną na imprezy turystyczne (pakkereiser). W przypadku powiązanych usług turystycznych (sammensatte reisearrangementer) obowiązek ten spoczywa na tym, kto pośredniczy w ich sprzedaży, w zakresie usług, za które otrzymuje zapłatę. Oba podmioty płacą też do funduszu coroczną opłatę. § 43 wyjaśnia, co ma zabezpieczać gwarancja: zwrot pieniędzy (tilbakebetaling) za wpłaty, za które świadczenie nie zostanie wykonane z powodu niewypłacalności (insolvens) przedsiębiorcy (niezdolności do regulowania zobowiązań). Jeśli podróż obejmuje przewóz osób (persontransport), gwarancja musi pokrywać także powrót do domu oraz pobyt i inne niezbędne wydatki do czasu powrotu. § 44 stanowi, że gwarancja musi być na tyle wysoka, aby pokryć obroty objęte obowiązkiem gwarancyjnym, oraz że należy uwzględnić czas między wpłatą zaliczki a realizacją podróży. § 45 wyznacza termin dla podróżnych: muszą zgłosić roszczenie do funduszu w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym podróż miała zostać zrealizowana. § 47 pozwala ministerstwu wydawać rozporządzenia (forskrifter) dotyczące organizacji i działalności funduszu, wysokości gwarancji oraz wysokości opłaty rocznej (årsgebyr).