§ 42. Rzemieślnik może wstrzymać prace, jeśli nie płacisz

Ten paragraf daje rzemieślnikowi prawo do przerwania pracy, gdy nie płacisz na czas. Dotyczy sytuacji, w których uzgodniono lub w inny sposób przewidziano zapłatę z góry albo w ratach w trakcie prac. Jeśli płatność nie wpłynie, rzemieślnik może wstrzymać prace, czekając na nią. Jeśli praca już się rozpoczęła, musi jednak wykonać prace, które nie mogą czekać bez ryzyka, że poniesiesz poważną szkodę. Przykład: rata nie zostaje zapłacona i rzemieślnik wstrzymuje prace. Jeśli prace są na takim etapie, że przerwa poważnie zaszkodziłaby konsumentowi, musi dokończyć właśnie tę część.

Jeśli rzemieślnik wstrzyma prace, może żądać pokrycia kosztów i innych strat, które to spowodowało. Roszczenie odpada, jeśli zostanie udowodnione, że opóźnienie spowodowała nieprzewidziana przeszkoda niezależna od ciebie. Odszkodowanie oblicza się według § 30 (1) do (3). Oznacza to, że strata musiała być przewidywalna, że rzemieślnik również ma obowiązek ją ograniczać i że odpowiedzialność można obniżyć, jeśli byłaby nadmiernie uciążliwa.

Ustęp trzeci rozszerza te zasady. Obowiązują one także wtedy, gdy nie robisz tego, co jest od ciebie potrzebne, aby prace mogły zostać wykonane, a nie tylko wtedy, gdy nie płacisz.

Ten paragraf to jeden z kilku skutków opóźnienia z twojej strony. § 41 wymienia je wszystkie razem i odsyła do wstrzymania prac w tym paragrafie. Kolejnym krokiem może być odstąpienie od umowy (heving) na podstawie § 43, z rozliczeniem (oppgjør) według § 44. Rzemieślnik może też żądać odsetek (rente) na podstawie § 45, zatrzymać rzecz (ting) na podstawie § 46 i zająć się nią na podstawie § 47. Wszystko to zakłada, że opóźnienie nie wynika z winy samego rzemieślnika.