§ 5-2. Treść przymusowego układu w sprawie spłaty długów: okres i zwolnienie z długów

Ten paragraf określa ramy przymusowego układu w sprawie spłaty długów. Układ musi spełniać przepisy §§ 4-2 do 4-10. Okres trwa pięć lat i liczy się od otwarcia postępowania w sprawie negocjacji długów. Ważne powody mogą uzasadniać inną długość. Okres dłuższy niż osiem lat jest możliwy tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, a dziesięć lat to górna granica.

W przypadku okresu krótszego niż pięć lat ocenia się okoliczności społeczne, z powodu których zwykły okres byłby szczególnie uciążliwy. Liczą się m.in. wiek, zdrowie i sytuacja rodzinna, a także to, czy dłużnik musiał sprzedać lokal mieszkalny albo czy przez długi czas wykonywał układ zawarty poza sądem. Przykład: dłużnik długo chorował i musiał sprzedać lokal mieszkalny. Takie okoliczności mogą przemawiać za okresem krótszym niż pięć lat.

W przypadku okresu dłuższego niż pięć lat ocenia się m.in. znaczne długi studenckie oraz to, czy dłużnik zachowuje lokal mieszkalny, w którym dług zabezpieczony zastawem jest dużo niższy niż wartość ustalona zgodnie z § 4-7. Ocenia się też, czy układ jest szczególnie niesprawiedliwy wobec współdłużników, albo czy nie nieznaczna część wypłat idzie na określone zobowiązania zgodnie z § 4-8 litera g lub h.

Jeśli dłużnik wykonał układ, po upływie okresu jest wolny od długów, które układ obejmuje. Wyjątek dotyczy dwóch rodzajów długów zabezpieczonych zastawem, uregulowanych w ustępie pierwszym w literach a i b § 4-8. Długów, które wygasły lub nie mają być spłacane w okresie układu, nie można również ściągać od dłużnika mieszkającego poza Królestwem. Jeśli coś zostało ściągnięte wbrew tej zasadzie, dłużnik może żądać zwrotu.

W praktyce paragraf stosuje się tak: do wniosku (begjæring) zgodnie z § 5-1 trzeba dołączyć propozycję zgodną z tym paragrafem, a sąd (retten) zatwierdza propozycję zgodnie z § 5-4 tylko wtedy, gdy spełnia ona określone tu wymogi. Stałe kwoty w propozycji i współdłużnicy są opisani w § 4-2, a roszczenia z tytułu poręczenia w § 4-10.