§ 5-4. Kiedy sąd rejonowy (tingretten) zatwierdza przymusowy układ w sprawie spłaty długów (tvungen gjeldsordning)

Ustawa o układzie w sprawie spłaty długów (Gjeldsordningsloven)·LOV-1992-07-17-99

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 5-4. Zatwierdzenie przez sąd rejonowy

Sąd (retten) zatwierdza propozycję układu (forslag til gjeldsordning) dłużnika (skyldner) dotyczącą przymusowego układu w sprawie spłaty długów, jeżeli spełnione są warunki określone w § 1-2, § 1-3 ustęp pierwszy i § 1-4, a propozycja spełnia wymogi § 5-2. Sąd odmawia jednak zatwierdzenia (stadfestelse), jeżeli:
  1. zatwierdzenie układu w sprawie spłaty długów zaproponowanego przez dłużnika byłoby rażąco niesłuszne,
  2. wystąpił błąd proceduralny, który nie został naprawiony i który w oczywisty sposób miał wpływ na treść propozycji dłużnika, lub
  3. tak wiele wierzytelności (fordring) jest spornych, że nie ma podstaw do oceny propozycji dłużnika.
Sąd rozstrzyga w drodze postanowienia sądu (kjennelse). Postanowienie doręcza się dłużnikowi, a pozostałym stronom sprawy przekazuje się je w sposób, który sąd uzna za właściwy. Postanowienie odmawiające zatwierdzenia może zaskarżyć apelacją (anke) wyłącznie dłużnik.
Źródło: Lovdata — Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów) § 5-4

Co to oznacza?

Przepis określa, kiedy sąd musi zatwierdzić propozycję dłużnika. Dzieje się tak, gdy dłużnik spełnia podstawowe warunki z § 1-2, § 1-3 i § 1-4, a jednocześnie propozycja jest zgodna z § 5-2. Sąd musi jednak odmówić, jeżeli układ byłby rażąco niesłuszny, jeżeli nienaprawiony błąd proceduralny w oczywisty sposób miał wpływ na sprawę lub jeżeli zbyt wiele roszczeń jest spornych. Rozstrzygnięcie ma formę postanowienia sądu, a odmowę może zaskarżyć apelacją tylko dłużnik. Ten przepis to ostatni etap po § 5-3.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o układzie w sprawie spłaty długów →