§ 5-1. Jak złożyć wniosek o przymusowy układ w sprawie spłaty długów

Ten paragraf otwiera drogę do przymusowego układu w sprawie spłaty długów, czyli układu ustalanego przez sąd. Jeśli dłużnik i wierzyciele nie dojdą do porozumienia w sprawie dobrowolnego układu, dłużnik może złożyć wniosek o układ przymusowy. Do wniosku musi być dołączona propozycja zgodna z zasadami z § 5-2.

Terminy mają decydujące znaczenie. Wniosek musi dotrzeć do komornika przed zakończeniem okresu negocjacji długów, a komornik niezwłocznie przekazuje sprawę do sądu. Jeśli wniosek zostanie złożony w terminie, okres zostaje przedłużony o dwa miesiące. Przykład: wierzyciele odmówili, a okres zbliża się do końca. Wtedy dłużnik musi złożyć u komornika wniosek wraz z propozycją, zanim okres upłynie.

Okres może zostać przedłużony również na wniosek dłużnika. Komornik przedłuża go, jeśli są podstawy, by sądzić, że dojdzie do zawarcia dobrowolnego układu, ale najwyżej o jeden miesiąc. Dłużnik powinien otrzymać informację o tym prawie w chwili otwarcia negocjacji, a decyzja komornika jest ostateczna. Jeśli odmowa zatwierdzenia przez sąd zostanie zaskarżona albo sąd odwoławczy uchyli postanowienie sądu, okres trwa do chwili wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Nie może on jednak trwać dłużej niż jeden rok.

Ten paragraf to pierwszy etap drogi przymusowej. Treść propozycji określa § 5-2, który wymaga między innymi, aby układ spełniał wymogi §§ 4-2 do 4-10 i co do zasady obejmował okres pięciu lat. Sąd rejonowy (tingretten) rozpatruje sprawę zgodnie z § 5-3, a § 5-4 reguluje zatwierdzenie przez sąd, czyli zgodę na układ.