§ 4-8. Podział między wierzycieli (fordringshaverne) w układzie w sprawie spłaty długów (gjeldsordning)

Ustawa o układzie w sprawie spłaty długów (Gjeldsordningsloven)·LOV-1992-07-17-99

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-8. Podział między wierzycieli

Układ w sprawie spłaty długów obejmuje wszystkie zobowiązania dłużnika, które nie są zapłatą za przyszłe świadczenie wzajemne, które dłużnik ma prawo otrzymać zgodnie z §§ 4-3 do 4-5, ani roszczeniami z tytułu podatków i opłat wyłączonymi z układu zgodnie z literą c poniżej, ani zobowiązaniami wymienionymi w ustępie trzecim. Środki przeznaczone do podziału między wierzycieli dzieli się proporcjonalnie do wysokości długu, z następującymi wyjątkami:
  1. Wierzytelności zabezpieczone zastawem na lokalu mieszkalnym
    Jeżeli dłużnik ma zachować należący do niego lokal mieszkalny, wierzytelności (fordringer) zabezpieczone zastawem na tym lokalu w granicach jego wartości rynkowej (omsetningsverdi) powiększonej o 10 procent otrzymują w trakcie układu umówione odsetki. W okresie układu w sprawie spłaty długów (gjeldsordningsperioden) nie spłaca się rat kapitałowych, ale kwota główna pozostaje. Roszczenia zabezpieczone ustawowym zastawem na lokalu mieszkalnym zgodnie z ustawą o zastawie (panteloven) § 6-1 otrzymują jednak pełne zaspokojenie.
    Inne wierzytelności zabezpieczone zastawem na lokalu mieszkalnym są zaspokajane na równi z innymi roszczeniami niezabezpieczonymi zastawem. Wierzytelność wygasa, gdy dłużnik wykona swoje zobowiązania wynikające z układu w sprawie spłaty długów.
  2. Inne wierzytelności zabezpieczone zastawem
    Inne wierzytelności zabezpieczone zastawem w granicach wartości przedmiotu zastawu obsługuje się przez zapłatę umówionych odsetek i rat kapitałowych.
    Wierzytelności zabezpieczone zastawem w części przekraczającej wartość rynkową przedmiotu zastawu traktuje się na równi z roszczeniami niezabezpieczonymi zastawem.
  3. Roszczenia z tytułu podatków i opłat
    Roszczenia z tytułu podatków i opłat powstałe po chwili otwarcia postępowania nie są objęte układem w sprawie spłaty długów. Dotyczy to także roszczeń z tytułu podatków i opłat ustalonych decyzją wydaną po chwili otwarcia postępowania.
    Jeżeli dłużnik miał w okresie układu w sprawie spłaty długów zbyt niską zaliczkę na podatek, co spowodowało wyższą dywidendę dla wierzycieli (dividende) niż przy prawidłowej zaliczce, powstałą w ten sposób zaległość podatkową pokrywa się w całości przez odpowiednie obniżenie dywidendy dla wierzycieli (kreditorene), aż do zapłaty roszczenia podatkowego wraz z odsetkami i kosztami.
  4. Obowiązek alimentacyjny
    Obowiązki alimentacyjne (bidragsforpliktelser) nałożone na dłużnika na podstawie przepisów prawa małżeńskiego lub ustawy o dzieciach (barneloven), z wyjątkiem długów wobec państwa, otrzymują pełne zaspokojenie. Dług wobec osób uprawnionych do alimentów, który powstał ponad pięć lat przed złożeniem wniosku (søknaden) o układ w sprawie spłaty długów, może zostać obniżony, jeżeli nie będzie to szczególnie niesprawiedliwe wobec osoby uprawnionej do alimentów.
    Przy ocenie na podstawie ustępu pierwszego zdania drugiego należy w szczególności uwzględnić widoki na spłatę długu. Należy też uwzględnić przyczynę powstania długu oraz sytuację ekonomiczną osoby otrzymującej alimenty.
  5. Drobne wierzytelności
    Drobne wierzytelności można spłacić w całości, gdy przemawia za tym wzgląd na rozsądne przeprowadzenie układu w sprawie spłaty długów.
  6. Odsetki i koszty
    Odsetki i koszty mogą otrzymać gorsze zaspokojenie niż inne roszczenia, jeżeli nie będzie to szczególnie niesprawiedliwe wobec poszczególnych wierzycieli.
  7. Charakter roszczenia
    Wierzytelność może otrzymać lepsze zaspokojenie niż inne roszczenia, jeżeli przemawiają za tym ważne powody.
  8. Roszczenia wynikające z czynu karalnego
    Grzywny orzeczone wyrokiem (dom) pokrywa się w całości lub zgodnie z ewentualną decyzją o ułaskawieniu. Grzywny nałożone nakazem karnym (forelegg) mniej niż trzy lata przed złożeniem wniosku o postępowanie w sprawie negocjacji długów (gjeldsforhandling) otrzymują co do zasady pełne zaspokojenie.
    Roszczenia o odszkodowanie (erstatning) lub zadośćuczynienie za szkodę wyrządzoną czynem karalnym otrzymują pełne zaspokojenie. Wyjątek można zrobić, jeżeli roszczenie zostało ustalone wyrokiem lub nakazem karnym ponad trzy lata przed złożeniem wniosku o postępowanie w sprawie negocjacji długów albo jeżeli przemawiają za tym szczególne względy resocjalizacyjne, a względy na osobę uprawnioną z roszczenia nie są decydujące. Przy ocenie, czy zachodzi taki wyjątek, należy w szczególności uwzględnić charakter czynu karalnego.
  9. Dług powstały w wyniku oczywistego naruszenia obowiązku odmowy zgodnie z ustawą o umowach finansowych (finansavtaleloven) § 5-4
    Dług pochodzący z pożyczki lub kredytu, których udzielenia oczywiście należało odmówić zgodnie z ustawą o umowach finansowych § 5-4, może otrzymać gorsze zaspokojenie niż inne roszczenia, chyba że będzie to szczególnie niesprawiedliwe wobec poszczególnych wierzycieli.
Jeżeli nie jest możliwe spełnienie wymagań z niniejszego paragrafu, a wierzyciele uprawnieni do żądania pełnego zaspokojenia nie zgadzają się dobrowolnie na obniżenie roszczenia, układu w sprawie spłaty długów nie można uzyskać.
Jeżeli wysokość roszczeń, których nie można pokryć w okresie układu w sprawie spłaty długów, wskazuje, że można przyjąć, iż dłużnik odzyska kontrolę nad swoimi finansami, nawet jeśli te roszczenia pozostaną poza układem, układ w sprawie spłaty długów można jednak uzyskać. W takim przypadku w budżecie dłużnika uwzględnia się roszczenia, które pozostają poza układem.
Źródło: Lovdata — Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów) § 4-8

Co to oznacza?

Główna zasada jest taka, że pieniądze dzieli się między wierzycieli proporcjonalnie do tego, jak duży dług ma wobec każdego z nich dłużnik. Układ w sprawie spłaty długów obejmuje co do zasady wszystko, co dłużnik jest winien, z kilkoma ograniczeniami. Poza układem pozostaje między innymi zapłata za świadczenia, które dłużnik ma otrzymać w przyszłości i do których ma prawo zgodnie z §§ 4-3 do 4-5.

Jeśli dłużnik zachowuje lokal mieszkalny, roszczenia zabezpieczone zastawem w granicach wartości rynkowej lokalu powiększonej o dziesięć procent otrzymują bieżące umówione odsetki, ale w tym okresie nie spłaca się rat kapitałowych, więc kwota główna pozostaje. Dług zabezpieczony zastawem ponad tę kwotę traktuje się jak zwykły dług i wygasa on, gdy dłużnik wykona układ. Ustawowy zastaw na nieruchomości, na przykład prawo zastawu gminy (kommunen) z tytułu podatku od nieruchomości i niektórych opłat, pokrywa się jednak w całości, zob. ustawa o zastawie § 6-1. Alimenty nałożone na dłużnika co do zasady także pokrywa się w całości, ale dług alimentacyjny starszy niż pięć lat może zostać obniżony, jeśli nie jest to szczególnie niesprawiedliwe wobec osoby otrzymującej alimenty.

Inne roszczenia mogą otrzymać lepsze lub gorsze zaspokojenie. Odszkodowanie za czyn karalny co do zasady pokrywa się w całości. Dług z pożyczki, której udzielenia zgodnie z ustawą o umowach finansowych § 5-4 oczywiście należało odmówić, może otrzymać słabsze zaspokojenie niż inne roszczenia. Ta zasada opiera się na tym, że kredytodawca może zawrzeć umowę kredytu z konsumentem tylko wtedy, gdy jest prawdopodobne, że klient ma wystarczającą zdolność kredytową. Odsetki i koszty również mogą otrzymać gorsze zaspokojenie niż samo roszczenie.

Wymagania z tego paragrafu muszą być możliwe do spełnienia. Jeśli nie są, a wierzyciele uprawnieni do pełnego zaspokojenia nie zgadzają się dobrowolnie na obniżenie, dłużnik nie może uzyskać układu w sprawie spłaty długów. Nawet jeśli niektórych roszczeń nie da się pokryć w tym okresie, układ można jednak uzyskać, jeśli można przyjąć, że dłużnik odzyska kontrolę nad finansami. Roszczenia pozostające poza układem uwzględnia się wtedy w budżecie.

Sporne roszczenia omawia § 4-9, a roszczenia z poręczenia (kausjon) § 4-10. Z innych części ustawy odsyłają tutaj między innymi § 5-2 o przymusowym układzie w sprawie spłaty długów (tvungen gjeldsordning) i § 7-2 o wykreślaniu obciążeń zastawem (panteheftelser).

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o układzie w sprawie spłaty długów →
Pytania dotyczące tego przepisu