§ 5-3. Rozpatrywanie przymusowego układu w sprawie spłaty długów przez sąd rejonowy

Ustawa o układzie w sprawie spłaty długów (Gjeldsordningsloven)·LOV-1992-07-17-99

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (nieoficjalne tłumaczenie)

§ 5-3. Postępowanie przed sądem rejonowym

Sąd rejonowy (tingretten) niezwłocznie przeprowadza wstępne badanie propozycji dłużnika dotyczącej przymusowego układu w sprawie spłaty długów (tvungen gjeldsordning). Jeżeli sąd na podstawie § 5-4 ma odmówić zatwierdzenia przez sąd (stadfestelse), dłużnikowi należy wyznaczyć krótki termin na zmianę propozycji lub wypowiedzenie się w tej kwestii. Dłużnika należy poinformować, że ma możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii ustnie. Jeżeli przeszkoda nie zostanie usunięta w wyznaczonym terminie, wniosek (begjæring) o przymusowy układ w sprawie spłaty długów może zostać odrzucony.
Jeżeli wniosek nie zostanie odrzucony na podstawie ustępu pierwszego, dłużnika oraz wszystkich znanych wierzycieli (fordringshavere), których to dotyczy, wzywa się na rozprawę ustną w sprawie propozycji dłużnika. Propozycję dołącza się do wezwania. W wezwaniu wierzycielom wyznacza się termin na złożenie pisemnych stanowisk w sprawie propozycji przed posiedzeniem sądu. Stanowiska mogą być składane elektronicznie. O ile ze stanowiska nie wynika, że sąd z urzędu ma odmówić zatwierdzenia, stanowisko uwzględnia się tylko wtedy, gdy wpłynęło do sądu w wyznaczonym terminie, a wierzyciel jednocześnie przesłał jego kopię dłużnikowi.
Na posiedzeniu sądu dłużnik może zmienić propozycję, jeżeli jest to konieczne do usunięcia przeszkody w zatwierdzeniu. Wierzycielom, na których niekorzyść jest zmiana, należy dać możliwość wypowiedzenia się na temat zmiany. W razie potrzeby sąd może przedłużyć okres negocjacji długów.
Źródło: Lovdata — Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów) § 5-3

Co to oznacza?

Ten paragraf opisuje, jak sąd rejonowy rozpatruje wniosek o przymusowy układ w sprawie spłaty długów. Sąd od razu przeprowadza wstępne badanie. Jeśli dostrzeże przeszkodę w zatwierdzeniu przez sąd (zatwierdzeniu) zgodnie z § 5-4, dłużnik dostaje krótki czas na poprawienie propozycji lub przedstawienie swojego stanowiska, także ustnie. Jeśli przeszkoda nie zostanie usunięta, wniosek może zostać odrzucony.

Przykład: Sąd przy pierwszym przeglądzie zauważa, że propozycja narusza przepisy dotyczące jej treści. Dłużnik dostaje wtedy krótki czas na poprawienie błędu i może wypowiedzieć się ustnie. Jeśli błąd nie zostanie poprawiony, wniosek może zostać odrzucony.

Jeśli wniosek nie zostanie odrzucony, dłużnik i wszyscy znani wierzyciele, których to dotyczy, zostają wezwani na rozprawę ustną. Propozycja jest dołączona do wezwania, a wierzyciele dostają termin na przesłanie pisemnych stanowisk przed posiedzeniem sądu. Stanowiska można przesłać elektronicznie. Stanowiska, które wpłynie za późno lub którego kopia nie została jednocześnie wysłana dłużnikowi, co do zasady się nie uwzględnia. Wyjątek: sąd i tak musi odmówić zatwierdzenia, jeśli ze stanowiska wynika, że są do tego podstawy.

Na posiedzeniu sądu dłużnik może zmienić propozycję, jeśli jest to potrzebne do usunięcia przeszkody. Wierzyciele, na których niekorzyść jest zmiana, mają możliwość wypowiedzenia się, a sąd może w razie potrzeby przedłużyć okres negocjacji długów.

Ten paragraf znajduje się w środku całego ciągu przepisów. Wniosek składa się na podstawie § 5-1 i musi zawierać propozycję zgodną z § 5-2. Podstawy odmowy zatwierdzenia określa § 5-4: układ jest rażąco niesprawiedliwy, błąd proceduralny nie został naprawiony i w oczywisty sposób miał znaczenie albo tak wiele roszczeń jest spornych, że nie da się ocenić propozycji. Rozstrzygnięcie zapada w formie postanowienia sądu (kjennelse), a odmowę może zaskarżyć apelacją (anke) tylko dłużnik.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o układzie w sprawie spłaty długów →