§ 4-2. Co propozycja dobrowolnego układu w sprawie spłaty długów może i musi zawierać

Ten paragraf określa, na czym może polegać propozycja układu (forslag til gjeldsordning) w ramach dobrowolnego układu w sprawie spłaty długów i co musi ona zawierać. Dłużnik może zaproponować odroczenie płatności, rezygnację wierzycieli (osób, którym jest winien pieniądze) z odsetek i kosztów albo umorzenie całości lub części długu. Kilka z tych rozwiązań można łączyć. Okres trwa zwykle pięć lat, licząc od dnia otwarcia postępowania w sprawie negocjacji długów.

W praktyce propozycja musi zawierać stałą kwotę płaconą wierzycielom w każdym terminie płatności, a kwota ta ma pozostać stała przez cały okres. Można ją zmienić zgodnie z przepisami rozdziału 6. Od zasady stałej kwoty można też odstąpić, jeśli przewiduje się, że zdolność płatnicza zmieni się bardziej niż zwykle, lub jeśli z innych powodów jest to szczególnie celowe. Propozycja ma być łatwa do sprawdzenia dla wierzycieli, tak aby widzieli, czy warunki są przestrzegane.

Zawsze obowiązują jeszcze dwa wymogi. Propozycja musi określać, co ma dotyczyć współdłużników, czyli innych osób odpowiadających za ten sam dług. Musi też opierać się na realistycznej ocenie tego, ile dłużnik rzeczywiście może płacić. Przykład: dłużnik przewiduje, że jego dochód w najbliższych latach prawdopodobnie znacznie wzrośnie. Wtedy propozycja może odejść od zasady stałej kwoty, ponieważ przewiduje się, że zdolność płatnicza zmieni się bardziej niż zwykle.

Paragraf jest ściśle powiązany z sąsiednimi przepisami. To, ile pieniędzy jest do dyspozycji na spłatę, zależy od tego, jaką część dochodu dłużnik może zatrzymać zgodnie z § 4-3. Pieniądze są następnie dzielone między wierzycieli zgodnie z § 4-8. Paragraf jest też stosowany w dalszej części ustawy: odsyła do niego § 5-2 o treści przymusowego układu w sprawie spłaty długów (tvungen gjeldsordning), a także § 2-2 o obowiązku udzielania wskazówek przez komornika (namsfogden).