§ 4-3. Jaką część dochodu może zatrzymać dłużnik

Ten przepis daje dłużnikowi prawo do zatrzymania takiej części dochodu, która pokrywa rozsądne koszty utrzymania. Chodzi o utrzymanie samego dłużnika, osób, które ma on ustawowy obowiązek utrzymywać, oraz partnera w związku nieformalnym (samboer) podobnym do małżeństwa. Jeśli dłużnik ma kontakty z dzieckiem, które mieszka gdzie indziej, rozsądne wydatki na te kontakty uwzględnia się w obliczeniach.

Sam przepis nie podaje żadnych kwot. Zgodnie z ustępem drugim Król w Radzie Państwa może wydać rozporządzenie ze stawkami, czyli stałymi kwotami, które pokazują, ile kosztuje rozsądne utrzymanie. Takie stawki mogą być punktem wyjścia przy ustalaniu, ile dłużnik może zatrzymać. Ustawa daje taką możliwość, ale jej nie nakazuje. Przykład: dłużnik utrzymuje dziecko, więc wydatki na utrzymanie dziecka są uwzględniane. Jeśli dłużnik ma ponadto kontakty z dzieckiem, które mieszka gdzie indziej, można uwzględnić również rozsądne wydatki na te kontakty.

Ten przepis jest pierwszym z grupy trzech przepisów, które określają, co dłużnik może zachować poza zasięgiem wierzycieli. Tutaj mowa o dochodzie, o lokalu mieszkalnym w § 4-4, a o rzeczach osobistych i środkach transportu w § 4-5. To, co zostaje z dochodu, można przeznaczyć na spłatę wierzycieli, a podział pieniędzy odbywa się według § 4-8. Ten przepis sam odsyła do §§ 4-3 do 4-5, gdy określa, które roszczenia pozostają poza układem. Propozycja przygotowana zgodnie z § 4-1 musi to uwzględniać, a § 4-2 wymaga, aby opierała się na realistycznej zdolności płatniczej (betalingsevne).

Ten przepis stosuje się także poza rozdziałem 4. Odsyłają do niego zarówno § 3-4, który dotyczy wstrzymania spłat (betalingsutsettelse) w okresie negocjacji długów (gjeldsforhandlingsperiode), jak i § 4-8.