§ 4-4. Obowiązek sprzedaży lokalu mieszkalnego w ramach układu w sprawie spłaty długów
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 4-4. Obowiązek dłużnika (skyldner) do zbycia lokalu mieszkalnego (bolig)
Dłużnik ma obowiązek zbyć lokal mieszkalny, jeżeli sprzedaż lokalu zapewni wierzycielom (fordringshaverne) najlepsze zaspokojenie, a lokal przekracza rozsądne potrzeby dłużnika i jego gospodarstwa domowego (husstand). Podstawą oceny jest wartość rynkowa (omsetningsverdi) lokalu, zob. § 4-7 ustęp pierwszy, oraz koszt, jaki poniesie dłużnik, aby zapewnić sobie i swojemu gospodarstwu domowemu inny lokal mieszkalny, który pod względem położenia, wielkości, ceny i innych okoliczności spełnia rozsądne wymagania.
Co to oznacza?
Przepis stanowi, że dłużnik musi sprzedać lokal mieszkalny, jeśli sprzedaż zapewni wierzycielom najlepsze zaspokojenie, a lokal jest większy lub droższy, niż dłużnik i jego gospodarstwo domowe rozsądnie potrzebują. W ocenie porównuje się wartość rynkową lokalu (za ile można go sprzedać) z kosztem nabycia innego lokalu mieszkalnego, który spełnia rozsądne wymagania. Wartość ustala się według zasad z § 4-7. Przepis należy do zasad określających, co dłużnik może zatrzymać, razem z § 4-3 i § 4-5. Samą sprzedaż reguluje § 4-6.
Powiązane przepisy
- § 4-7Wycena (verdsetting) lokalu mieszkalnego i innych składników majątku, które zatrzymujesz
- § 4-3Jaką część dochodu może zatrzymać dłużnik
- § 4-5Jakie składniki majątku możesz zatrzymać w ramach układu w sprawie spłaty długów (gjeldsordning)
- § 4-6Sprzedaż składników majątku w ramach układu w sprawie spłaty długów