§ 16. Co uznaje się za wadę?

Rzecz ma wadę, jeżeli a. nie jest zgodna z jednym lub kilkoma wymogami określonymi w § 15, chyba że uzgodniono wyjątek od tych wymogów zgodnie z § 15 ustęp drugi b. sprzedawca przy zakupie zaniechał poinformowania o okolicznościach dotyczących rzeczy lub jej używania, o których powinien był wiedzieć i o których konsument (forbruker) miał podstawy oczekiwać, że zostanie poinformowany, jeżeli można przyjąć, że zaniechanie to miało wpływ na zakup c. nie odpowiada informacjom, które sprzedawca podał o rzeczy lub jej używaniu w swoim marketingu lub w inny sposób, chyba że sprzedawca wykaże, że informacje te zostały przed zakupem sprostowane w taki sam lub podobny sposób, w jaki zostały przekazane, albo że nie mogły one mieć wpływu na zakup d. korzystanie z rzeczy jest uniemożliwione lub ograniczone w wyniku naruszenia praw osoby trzeciej do rzeczy, na przykład prawa własności, prawa zastawu lub prawa własności intelektualnej, o ile nie uzgodniono inaczej.

Ustęp pierwszy litera c stosuje się odpowiednio do informacji, które ktoś inny niż sprzedawca podał na opakowaniu rzeczy, w ogłoszeniu lub w innym marketingu w imieniu sprzedawcy lub wcześniejszego ogniwa łańcucha sprzedaży (tidligere salgsledd). Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której sprzedawca wykaże, że ani nie znał tych informacji, ani przy dołożeniu należytej staranności nie mógł ich znać.

Konsument nie może powoływać się jako na wadę na coś, co ma swoją przyczynę w materiałach dostarczonych przez konsumenta. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której sprzedawca ze względu na nieprzydatność materiałów powinien był odradzić ich użycie.